Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Langs dien weg zagen we van onze hooge zitplaatsen uit een file van auto's naar het vliegterrein schuiven. Blijkbaar haastten zij zich, om tijdig aanwezig te kunnen zijn. Maar — al is een auto nog zoo snel, de „Postduif' achterhaalt hem Wel! Wij waren vóór, en toen wij neerstreken, zagen wij niet een enthousiaste menigte, ïnaar een beminnelijk resident met een teleurgesteld gezicht! Wij waren «en half uur te vroeg! „Nu valt de heele huldiging in het water", zei de heer Tideman, „kunt u niet nog een half uurtje gaan fladderen ter wille van de mise en scène?" Ben resident mag men niet ongehoorzaam zijn. Dus toerden wij nog wat rond, ditmaal met den heer en mevrouw Tideman als passagiers.

Lang duurde het niet, of het heele veld zag... wit van de menschen. Wij mochten dus eindelijk officieel uitstappen en daar begon een enthousiaste verwelkoming, die ons heugen zal. Resident Tideman hield een geestdriftige speech, en laat mij ronduit bekennen, dat ik de kortheid daarvan het allermeest heb gewaardeerd. Want wij stonden daar in de brandende zon — oef!! En voor wien juist uit een vliegmachine gestapt is en op drie pas afstand bij een spreker de... champagne ziet staan, is wachten een moderne Tantaluskwelling. Frijns wierp een schuin oogje naar die champagne. Elleman wierp een schuin oogje naar die champagne. Ikzelf wierp twee schuine oogen naar die champagne. Heeft de resident het gezien? Ik weet het niet. Hoofdzaak was, dat hij ons allen het glas liet opheffen en... leegdrinken. Dat viel er in. De tropische zon bescheen ons dat het een aard had, en daarom was onze dorst even lang als de toespraak van den resident kort.

Nog nooit was een vliegtuig uit Nederland In (Palembang neergestreken. Het vliegveld was pas vijf maanden geleden aangelegd en tot nu toe slechts éénmaal door een escadrille militaire vliegtuigen bezocht. Dat memoreerde de burgemeester van Palembang, die ons als herinnering een plaquette aanbood. Een zeer gezellige lunch bij den resident volgde nog en daarna trokken wij weer naar de „Postduif": het laatste traject Palembang—Batavia, zou beginnen. Wij hadden geseind dat we om vijf uur zouden landen en kregen vlak vóór ons vertrek de telegrafische mededeeling, dat drie militaire vliegtuigen ons tegemoet zouden komen. Tevens Werd verzocht deze eerst te laten landen.

Zoo stevenden we dus op het eindpunt aan. Toch was deze laatste étappe niet de aangenaamste, daar we over vele boschbranden heen vlogen. Ze zijn n.1. in Zuid-Sumatra op groote schaal aan het ontginnen.

De rook zat vrij hoog en elk oogenblife vlogen er stukjes kool door de lucht, die echter geen schade deden aan onze schroeven. Er heerschte verder een onaangename brandlucht. Na eenigen tijd zagen wij de bergen van Sumatra's Zuidpunt. We vlogen over het landingsterrein bij Tandjong

28

Sluiten