Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Behouden thuis!

ZOOALS ik .al vertelde, hadden de Serven ons benauwd gemaakt voor den mist, die, gelijk zij zeiden, altijd tusschen zes en negen 's morgens het starten bezwaarlijk maakt. Weten die veel van mist! Ik zou ze wel eens willen inviteeren om bij ons in het winterseizoen den mist eens te komen bewonderen. Daar is de hunnè maar kinderspel bij! Enfin — hoewel wij een half uur te laat vertrokken, was er dien morgen ondanks alle pessimistische voorspellingen geen zier van mist te bekennen. In vijftien seconden startten wij en verdwenen in Noord-Westelijke richting, eerst nog even boven het militaire vliegterrein Novisad < (of

Neusatz) en dan naar Weenen! Telegrafisch hadden wij meegedeeld

daar ongeveer 4 unr te zullen komen. Alle omstandigheden werkten mee om ons aan een goed humeur te helpen. De wind zat ons in den rug, tijd hadden we te over, en Weenen kenden we geen van drieën, zoodat we er graag eens uit de hoogte op wilden neerzien. In de buurt van de Plattensee begon het intusschen toch mistig te worden, zoodat we ons kompas te baat moesten nemen. Ten Oosten van Weenen bereikten wij den „schonen blauen Donau", en zagen hier eu daar weer grond. Dan komt de groote teleurstelling: de stad ligt in een mistbank. "Van Weenen hebben we niets

gezien! Dan maar verder, langs de rivier tot Passau en vandaar

naar Schiphol.

Het zou onze laatste dag zijn. Op 1 Oetober waren we weggegaan, Vrijdag 28 Oetober moest de Postduif volgens het vooraf beraamde vliegplan Schiphol weer bereiken. Wolkenloos was de hemel en het weer werkte prachtig mee. Zelfs de grondmist trok op en pijlsnel schoot de Postduif door de heldere lucht. Even geeft het Zuid-Duitsche bergland nog wat oriënteeringsmoeilijkheden. Herkenbare punten zijn er bijna niet en daar weg, rivier en spoorlijn hier vrijwel voortdurend gecombineerd voorkomen, geeft ons ook dat geen houvast. Geruimen tijd vliegen we zonder eenige aanwijzing verder, tot we plotseling het West-Dultsche industriegebied herkennen.

Essen! De Postduif zeilt over de talrijke rockende fabrieksschoorsteenen en wij voelen met'klimmende spanning het einde naderen.

N ij m e g e n! We zijn weer boven vaderlandschen grond. Een paar maal cirkelen we boven de stad. Dan zal men ons herkennen en Schiphol waarschuwen.

Eist! Zoowaar — we komen straks veel te vroeg aan. Elleman duwt

57

Sluiten