Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

63

Üfestissenden slag toe te brengen. De Carthagers zijn door deze kloeke daad verrast. Bij de Aegatische eilanden leden zij een vernietigende nederlaag, 241.

Toen eindelijk gaf Carthago den strijd op, maar ook Rome was aan het einde van zijn krachten. De senaat eischte alleen den afstand van West-Sicilië 1); Syracuse bleef onafhankelijk onder Hiëro. De vrede kon echter bij zulk een afloop niet duurzaam- zijn, hij droeg meer het karakter van een wapenstilstand.

§ 2. De tweede Punische Oorlog, 218—201.

Sardinië en Corsica. Onmiddellijk na het sluiten van den vrede ondervond Carthago, hoe gevaarlijk het voor een staat is, dat zijn leger bijna uitsluitend uit huurtroepen bestaat. Een gruwelijke opstand van de soldaten bracht de hoofdstad erger in het nauw, dan gedurende den oorlog met Rome ooit gebeurd was. Daarvan maakte de senaat misbruik. Ook op Sardinië en Corsica woedde de revolutie, de muiters zochten steun bij de Romeinen en dezen legden beslag op de beide eilanden. Woedend moest het machtelooze Carthago den roover zijn bufrlaten.

Illyrië. De Adriatische Zee werd sinds jaren onbevaarbaar gemaakt door het zeerooversvolk der 111 y r i ë r s. De senaat zond er een sterke expeditie heen. Illyrië moest zich een bondgenootschap met de Romeinen laten welgevallen, de zee ten noordoosten van Italië was in de macht van Rome.

De Povlakte veroverd. Kort daarop werd Etrurië weer eens in rep en roer gezet door een inval van de Galliërs. Het bleek voor de rust in Italië noodig, dat de Republiek deze barbaren onder haar heerschappij bracht. Na een moorddadigen strijd gelukte het de Romeinen de Povlakte te veroveren, 222.

De Carthagers in Spanje. Carthago had zich gedurende de jaren van vrede geducht op een hernieuwing van den tweekamp uitgerust. Hamilcar Barcas stond er aan het hoofd van

1) West-Sicilië werd het eerste Romeinsche wingewest, provincia. Aan het hoofd van het bestuur der provinciën stonden de proconsuls en de propraetoren.

5

Sluiten