Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

154

den-Grooten, door alle Duitsche vorsten to*' koning gekozen werd. Maar deZeeensgezindheid bleek meer schijn dan werkelijkheid. Met ijzeren vuist heeft Otto het weldra uitbrekend verzet der rijksgrooten moeten bedwingen om zijn gezag te handhaven.

Met groot succes breidde hij het ftijk uit ten koste van de SI a v e n aan de Elbe en de Oder en zorgde door het stichten van bisdommen in de veroverde gewesten voor de invoering van het Christendom en de beschaving.

Ook in 11 a 1 i ë vestigde Otto zijn gezag, waar hij in 951 door de koningin-weduwe van Lombardije, Adelheid, te hulp werd geroepen. Hij huwde met haar en liet zich te Pavia kronen met de ij z e r e n kroon der Lombarden.

Otto zette de taküek van Hendrik I tegen de Hongaren voort, 't Gevolg van de overwinning op het L e c h f e 1 d, 955, was de uitbreiding van de Karohitgisché Oostmark. Stiermarken en Karinthië kregen hun forten, hun militaire gouverneurs; de veiligheid, beschermd door gewapende grensbezettingen, maakte Duiltöie koloniseering mogelijk. Nog altijd is de bevolking van de Oostenrijksche Republiek overwegend Duitsch.

Gevolgen van de Italiaansche politiek. Het Westersch keizerrijk was door den ondergang van Midden-Frankenland en het roemloos einde der Karótmgen te niet gegaan. Otto de Groote, de machtigste vorst van heel Europa, maakte van zijn overwicht in Italië gebruik om de keizerskroon met het Duitsche koningschap te> ver-; eenigen. Men keerde terug tot de traditie van Karei den Grooten, de Paus kroonde Otto plechtig tot keizer te Rome, 962. Sedert is deze waardigheid verbonden gebleven aan het Duitsche Rijk, de Paoe. werd erkend als degene, wien de verheffing tot het hoogste wereldlijk ambt toekwam, de laatste kroning vanwege den H. Stoel is geweest die van Karei V in 1530 te Bologna. Met den keizerstitel bleef de titel „koning van Italië" vereenigd.

Hoe groot en begaafd Otto I en de Saksische keizers in 't algemeen ook waren, hun eerifcd*#>in haar gevolgen nobdiottig geweest voor het Duitsche Rijk. Door hun uitbreidrngspófitiek in Italië en het streven naar het keizerschap onttrokken zij de beste krachten aan hun eigen land en verzuimden van Duitschland een eenheidsstaat te maken. Zoo woekerde het feodalisme in Duitschland voort en handhaafden de rijksgrooten hun zelfstandigheid tot aan het einde van het Rijk in 1806 toe.

Sluiten