Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

297

Het parlement, overmoedig door zijn zegepraal, eischte toen van Anna van Oostenrijk het ontslag van Mazarin. De koelbloedige, buigzame minister deed een meesterlijke greep door zoo groote concessies aan de tegenpartij voor te stellen, dat de aanval tegen hem, op zich zelf een gevaar voor de koninklijke macht, zou afgewend worden. De kroon erkende het recht van het parlement om de belastingen goed te keuren en hief 25 % der bestaande lasten op. Anna van Oostenrijk noemde deze koninklijke besluiten „een aanslag op de koninklijke macht", maar Mazarin bleef aan het bewind. De revolutie spaarde zijn ministerschap, nu zij haar doel bereikt waande.

Op denzelfden dag, dat de regeering toegaf aan de eischen van de Fronde, werd de vrede van Munster gesloten.Mazarin had de vruchten van zijn buitenlandsche staatkunde willen oogsten, voor hij ze waagde aan de wisselvalligheden van een burgeroorlog. Het was hem met rijn concessies te doen geweest om tijd te winnen, in 1649 besloot hij de revolutie met geweld te breken.

Toen het parlement van Parijs gewaar werd, dat het .kritieke moment nog moest aanbreken, het het zich vinden voor een verbond met de opposjife Onder den adel. Een leger had het niet, de nieuwe bondgenoot zou er voor zorgen. Parijs werd in staat f&n verdediging gebracht.

Maar Mazarin gaf geen kamp. Tegenover Condé, den aanvoerder van het Fronde-leger, kon hij'ln0%65i T u r e n n e plaatsen. Condé liteésf'^r'Srijs opgeven en nam met een groot deel van den adel in 1652 dé^Éijk naar de Spaansche Nederlanden: hif'Wërd de bondgenoot van FrankriJÏ?s vijand, Spanje.

Spanje. Hoewel over de geheele linie verslagen, had Filips Pv^fii 1648 geen vrede met Frankrijk willen sluiten. Hij rekende op de binnenlandsche twisten, waarmee Mazarin te kampen had en hoopte, nu de oorlog met de Nederlanden ten einde was, met grooter succes de Bourbons te bestrijden. Deze berekeningen mislukten deerrrjSL Spanje bereikte met den oorlog niets, Condé werd wel met open armen als bondgenoot ontvangen, maar juist daardoor verliep de Fronde in het zand. Toen de Fransche adel in zoo grooten getale de partij van het landverraad koos, om zijn plannen te doen slagen, gingen de burgerij de oogen open.

Het verbond van adel en parlement was van den beginne af aan een monsterverbond geweest. Immers, de hooge heeren werkten slechts voor hun eigen macht, ten nadeele van de kroon en de burgerij, terwijl het de partij van het parlement enkel te doen was om zelf een grooteren invloed op het bestuur te verkrijgen, niet om dien van den gehaten adel te vermeerderen. Vandaar

Sluiten