Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

303

Toen de onderhandelingen niet vlotten, kwamen de Independenten in verzet tegen de Presbyterianen. Op eigen gezag zonden de leiders van hun partij een legermacht op Kwel I af, namen hem gevtrxlgen, voerden hem naar een afgelegen kasteel. Tegelijkertijd bezetten hun troepen Londen. Daarmee trad het leger der republikeinen in de rechten van het Parlement?^Di^Tn'meerderheid Presbyteriaansch, protesteert en verklaart de onderlöuidelingétwöft Karei I te zullen voorzetten.

Romp-Parlement. Maar de mflrÉaire overheersdSng was reeds begonnen. Een coup d'état wefd'het antwoord op het protest, 1648. Met geweld zijn 143 Presbyterianen uit de vertegenwoordigende vergadering verwijderd (Pride's purge). Daarmee was tevens het lot van den koning beslist. De Independenten dachten aan geen nieuwe verkiezingen, het gehalveerde Parlement eigende zich de rechten en bevoegdheden van een wettige regeering toe, het draagt in de geschiedenis den naam'Van het Romp-Parlement, 1648—1653.

Dit voltooide zijn onwettige Zegepraal met de veroordeeling van Karei I. Om den schijn van recht te redden — elke revolutie beroept zich altijd op een fictief beginsel — werd in 1649 een wet aangenomen met de bepaling, dat een Engelsch konihg zich scfMdig maakt aan hoogverraad, als hij oorlog voert tegen het Parlement, ©rt besluit was noodig om een argument te vinden, want nooit had het Parlement eenige bevoegdheid gehad tegen den onschendbaren persoon des konings. Een daad van willekeurig onrecht en geslepen berekening was het, die deze wet terug w% rkende kracht schonk. Cromwell zette dit alles door om het leger të^'vrïend te houden.

Toen het Hooger Huis tegen zulke ongehoorde onrechtvaardigheid verzet aanteekende, keerJtPhet Parlement zich tegen het Parlement: Cromwell deed het college ontbinden en het Hooger Huis als SSérr danig eenvoudig schrappen uit den regeeringsvorm van Engeland.

Karei I onthoofd. Toen waren alle hinderpalen uit den weg geruimd. De revolutie kon ongestraft haar wraakzucht koelen aan haar weerloos slachtoffer. Na een vertooning, die proces heette, volgde de ter dood veroordeeling van Karei I. Cromwell zelf was een der leden van de rechtbank. 30 Januari 1649 werd de koning in Whitehall onthoofd, „als tyran, verrader en yuand van het algemeen welzijn".

Karei zelf heeft zijn volk tegen zich in het harnas gejaagd door

Sluiten