Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

*7

de groote populariteit van Danton, hij streefde naar de dictatuur, Zijn aanhangers stonden geheel onder zijn invloed, de centralisatietheorie der Jacobijnen vond in hem haar uiterste konsekwentie, hij wérd de tyran van Frankrijk. De volksleider duldde geen volksleider naast zich. Steunend op zijn overmacht lanceerde hij tegen Danton en Camille Desmoulins de beschuldiging van te groote gematigdheid. Zij werden onthoofd. Zoo vernietigde de revolutie zelf haar voormannen.

Robespierre dictator. Niemand meer, die Robespierre dorst weerstaan. Gedurende een paar maanden berustte de regeering van Frankrijk in zijn handen. Op zijn voorstel werd de eeredienst van de rede door de Nationale Conventie afgeschaft en het besluit afgekondigd: „que la nation francaise reconnait 1'existence d'un Être Suprème". Er heeft een feest plaats op het Champ-de-Mars, daar treedt de dictator op als priester van den staat.

Het oorlogsgeluk bleef tegelijkertijd de Fransche wapenen bij. J o u r d a n behaalt in 1794 de beslissende zegepraal bij F1 e u r u s, waardoor de herovering van de Zuidelijke Nederlanden een voldongen feit wordt. Maar Robespierre hield de goede oorlogsberichten achter, uit vrees dat een of ander populair generaal zich van de regeering zou meester maken of het Schrikbewind ten val brengen.

Het aantal slachtoffers der tournees", het guillotineeren in niassa, nam steeds toe. Juist republikeinen, tegenstanders min of meer van den dictator, werden door hem uitgezocht. De beruchte „t r i c ot e us e s" woonden de terechtstellingen bij als een geliefkoosde voorstelling. In de maand van den slag bij Fleurus, Juni 1794, deed Robespierre in de Nationale Conventie aannemen „la loi de la grande Terreur". Voortaan zou het tribunal révolutionnaire enkel op verdenking, zonder getuigenverhoor of pleidooi, kunnen vonnissen en dat vonnis mocht alleen de doodstraf zijn! In Juni en Juli vielen honderden slachtoffers.

De vrees heerschte in Frankrijk. Niemand was zeker van zijn veiligheid. De partij van de Plaine vond, dat het Schrikbewind nu lang genoeg geduurd had. De meest op den voorgrond tredende Jacobijnen, onder wie de roofvogels der revolutie, als'Barras, Fréron, Tallien, Fouché, e.a., die van alles op hun geweten hadden, zagen in, dat Robespierre hen zeker niet zou sparen, als hij Danton en Camille Desmoulins niet ontzien had. In stilte groeide de haat tegen den dictator. De spanning der vrees voerde

Sluiten