Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

i8a

Oostenrijk dankte de nederlaag van 1866 niet het minst aan het gemis aan eenheid, zonder eenige geestdrift onder zijn bevolking had het den oorlog moeten voeren, een gevolg van de zucht naar decentralisatie onder de verschillende nationaliteiten. Daarin wilde Frans Jozef verbetering brengen en zijn staten hechter verbinden tegenover den Noord-Duitschen Bond.

In 1866 was de onwelwillende gezindheid der Hongaren, die «eneigenconstitutie en eigenministerie wenschten duidelijk aan den dag getreden. Daarom voerde Frans Jozef in 1867 den dualistischen regeeringsvorm in en gaf .aan zijn rijk, dat nu in twee deelen gesplitst werd (Cis-Leithanië en Trans-Leithanië), een grondwet; vonBeust, vroeger Saksisch minister, werd Rijkskanseher. De Oostenrijksche en de Hongaarschestaten vormden sedert een personeele unie, -maar met een eigenaardig karakter:

i°. Frans Jozef zal voortaan zijn keizer van Oostenrijk *n koning van Hongarije (in 1867 werd hij te Ofen ^plechtig gekroond).

3°. Beide staten hebben een afzonderlijk binnenlandsch

bestuur.

30. De buitenlandsche politiek en het leger staan •onder gemeenschappelijk beheer.

40. Andere rijksbelangen, als tarief, industrie, handelswetgeving gullen geregeld worden bij gemeenschappelijk overleg door „d eJ e g a t i ë n" (commissies) uit de beide parlementen.

De Spaansche trooncandidatmir. In 1868 werd de aandacht -van Europa gericht op Spanje.

Daar had de regeering van koningin Isabella II uit het Huis Bourbon veen onrustig verloop. Van haar bestuur is weinig goeds te zeggen.'Het verzet tegen de dynastie groeide jaar op jaar aan, totdat in 1868 een opstand uitbrak «onder leiding van Generaal Prim. Deze bezette Madrid, Isabella deed afstand, het Huis Bourbon werd van den troon vervallen verklaard, de Cortez voerden -een liberale grondwet in en besloten den monarchalen regeeringsvorm te handhaven. Een paar vorsten bedankten voor het aanvaarden van den vacanten troon, ftotdat Prim de koninklijke waardigheid aanbood aan een Duitschen prins, Leopold van Hohenzollern, die behoorde tot den kathoheken tak van dit geslacht, maar ook van den kant van zijn moeder met de Bonaparte's vermaagschapt was ).

1) Bismarck had, naar het schijnt, op deze candidatuut niet zoozeer 'teerst .de aandacht gevestigd, maar haar wel krachtig g e s t e u n d, in het geheim.

Sluiten