Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

248

dubbele, de andere kiezers één stem. De sociaal-democratie organiseerde als protest een algemeene werkstaking, die mislukte.

Leopold II, een geboren diplomaat en handelsman, heeft zijn land een plaats bezorgd in den wedloop van het cosmopolitisme om het bezit van koloniën. De ontdekkingsreizen van Livingstone en Stanley in het stroomgebied van de Zambesi en de Congo (± 1850—1876), deden midden-Afrika in hoofdomtrekken bekend worden en brachten aan het licht hoe vreeselijk de slavenjacht er de bevolking plaagde. In 1876 werd toen opgericht „1'A ssociation internationale africain e", onder leiding van Leopold II, de Lesseps en Kardinaal Lavigerie, primaat van Afrika1). De maatschappij stichtte in de ontdekte streken Europeesche nederzettingen en bestreed met succes den slavenhandel. Zij nam feitelijk bezit van den Congo.

Congo-conferentie, 1885. Maar Engeland legde het er op aan het Congo-gebied in zijn macht te krijgen, althans het van de zee af te sluiten. Om confheten te voorkomen, nam Bismarck in overleg met Frankrijk het initiatief tot een congres te B e r 1 ij n, dat de positie van den Congo regelde op de volgende wijze:

1. De mogendheden erkennen de persoonlijke soevereiniteit van Leopold II over den onafhankelijken Congo-staat, deze wordt dus geen Belgische kolonie; 2. deze staat krijgt een smal kustgebied; 3. alle natiën zullen in het Congo-bekken vrij handel mogen drijven.

De Congostaat vormde in Afrika als het ware een buffer tusschen de rondom heen liggende koloniale territoriën. De handel van Antwerpen op midden-Afrika ontwikkelde zich voorspoedig. Daarentegen laat de toestand in het binnenland er nog steeds veel te wenschen over.

Het jaar 1908 verhief België tot den rang van een groote koloniale mogendheid. Toen sloot Leopold II met het ministerie-Schollaert een overeenkomst, waarbij de koning zijn soevereiniteit overdroeg aan den Belgischen staat. In 1909 volgde Albert hem op.

'Denemarken beleefde onder de langdurige regeering van Christiaan IX, 1863—1906, de doorvoering van den democratischen regeeringsvorm. Het ministerie-E s t r u p, 1875—1894, bestreed de eischen van de meerderheid in het Folkething, de Tweede Kamer. Deze, gesteund door de boerenbevolking, ageerde voor den parlementairen regeeringsvorm en verzette zich tegen groote defensie-uitgaven. De begrooting werd telkens afgestemd. Estrup,

l) G. Goyau, Le Cardinal Lavigerie (Parijs, 1925)-

Sluiten