Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

375

overd (Mackensen), de Franschen en Engelschen handhaafden zich in Monastir, de Italianen hielden Va 1 ona vast. Servië bleef in de macht der Centralen, Albanië grootendeels.

Griekenland is gedwongen tot aansluiting bij de Entente. Saloniki en Valona boden geen voldoende operatiebasis, de strijd in het bergenland van den Balkan beloofde te weinig gunstige vooruitzichten, daarom moest de neutraliteit van den Griekschen staat verbroken en de oorlogs gezinde partij van Venizelos aan het bewind gebracht worden. Toen het dwangmiddel van de blokkade der kusten niet de gewenschte uitwerking had, volgde een ultimatum met den eisch van feitelijke ontwapening en erkenning van het protectoraat der geallieerden. De regeering zwichtte.

De revolutie in Rusland beroofde koning Constantijn van den steun, dien hij tot nu toe te St. Petersburg gevonden had. Een Fransch gezant vorderde namens de Entente den troonsafstand van koning en kroonprins, beiden erkende voorstanders van de neutraliteit van den Griekschen staat. Constantijn, 1913—1917, verliet het land, zijn tweede zoon Alexander, 1917—1920, volgde op en werd door de geallieerden erkend. Het was een politieke gewelddaad. Venizelos, de aanhanger der Entente, werd minister-president. Hij verbrak de diplomatieke betrekkingen met de Centralen en bracht zoodoende Griekenland in het verband der geassocieerde mogendheden. Al werd de blokkade opgeheven, Fransche troepen bezetten Corinthe en andere havens, het kleine Griekenland stond voortaan onder politietoezicht van zijn groote „beschermers" om redenen van „strategische noodzakelijkheid".

In Voor-Azië bleef Engeland met taaie energie voortwerken aan de schepping van een uitgestrekte invloedsfeer. Het begon met zijn nederlaag in Mesopotamië te herstellen. Een leger uit Voor-Indië werd tegen de Turken in het veld gebracht, zij moesten K o e t-e 1A m a r a onmiimen, Bagdad capituleerde in Maart, juist voordat de groote revolutie verdere uitbreiding der Russische veroveringen onmogelijk maakte. Verdween dus de bondgenoot van het tooneel, van Kaïro en Suez uit ondernamen de Engelschen de verovering van Palestina. De Turken boden hardnekkig tegenstand onder Duitsche leiding, het beleg van G a z a mislukte twee keer, maar eindelijk, in November, moest de vesting het opgeven, J a f f a werd bezet, Jeruzalem capituleerde 8 December 1917. Sedert den tijd der kruistochten, 1287, was de hoofdstad van het Heilige Land in de macht der Mohammedanen geweest.

Door dezen succesvollen veldtocht strekt de macht van Engeland zich uit over Palestina, Syrië, Mesopotamië, terwijl het in relatie staat met de Arabische

Sluiten