Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

34

2 Juli. — „Vroeger" (een vreemde term, die ik blijkbaar herhaaldelijk gebruik. Zou het dan waarlijk anders dan „vroeger" zijn geworden ?), vroeger was een van mijn idealen: Amsterdam te zien als „wereldstad".

Als ik nu, in al mijn hulpeloosheid van „pasgeborene" soms een nieuw groot gebouw ontdek, een motor-agent of eenige andere cosmopolitische geste, dan is mijn eerste aandrift te denken: „hè, dat is leuk, we gaan de goeie richting uit". Maar de persoonlijke bevrediging, die ik vroeger bij een dergelijke ontdekking kreeg, komt wel even, doch blijft niet. Dergelijke idealen van Amsterdam-wereldstad en Holland-bovenal zijn blijkbaar niet meer voldoende, mijn huidig leven te vullen.

Toch zou het niet al te moeilijk zijn me weer door het „leven" te laten grijpen, Geslachtelijke begeerte is de duidelijke brug ertoe. Maar ik wil niet. Ik bèn dat niet, en ik wil het me niet meer verbeelden.

Zijn er dan geen andere begeerten, die een soortgelijke voldoening geven als die velen ondervinden, die zoo griezelig zeker en opgeruimd hun weg gaan, alsof ze niet hulpelooze wezentjes waren in een duizelingwekkend-wijde kosmos?

Ze zijn er, en zij leiden niét tot een desillusie, een leegte vandaag of morgen, die alleen met niéuwe begeerten kan worden gevuld. Ze zijn er: ik verlang naar een park met veel bloemen, naar muziek, naar een ontmoeting met een vriend, maar dat alles is nog niet sterk genoeg om me het leven levens-waard te maken. De tijd zal komen, dat die verlangens me zullen vermeesteren, me zullen doen gaan met opgeheven hoofd het leven door, kalm, sterk en opgeruimd. Het is goed zoo te verlangen. Maar beter is het verlangeloos genieten van het Heden. Als men dat kan.

Mien is er geweest. Ze durfde me niet aankijken. Ikzelf deed heel vriendelijk en verweet me onderwijl, dat ik me, juist door die verbluffende gelijkmoedigheid, voor haar afsloot.

We spraken natuurlijk niet waarover we hadden móeten spreken. Ze vertelde me allerkomiekste histories en lachte er zelf uitbundig om (al te uitbundig en ik verwijt me, dat ik veel te somber ben voor iemand, die de vreugde heet te dienen).

Het is of er een muur tusschen ons staat, of we elkaar nooit meer zullen bereiken.

Sluiten