Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

59

zelfs goedig toestaat enkele dingen in Ferdo's nadeel te zeggen (die je echt opluchten), dan weet je toch, dat je goed hebt gekozen.

Toch is er iets in zijn leven, of liever op den bodem ervan, (en dit is .nu geen jaloezie) dat geheel onwaarachtig is . . . Maar ik wil daar niet naar gaan zoeken en het niet in mijn beschouwingen induceeren. Wellicht wordt het vanzelf duidelijk.

Ferdo schildert hard. Dat zou je niet denken. Maar hij werkt als een wijze en maakt kunst zonder gedachte aan doel, aard of vooruitzichten. Ik verraste hem aan den arbeid, in gezelschap van een jongen discipel, die er gapend artistieke enormiteiten bij lag te verkondigen. De schilder ging zijn gang aan de hand van enkele potlood-concepties, die hij hier of daar in een trein of op een boulevard of in een park of op een duin had neergezet. De tuben, waaronder echt Spaansche okers, die de beslaglegging in het hotel te Madrid waren ontsnapt, werden op een theeblaadje uitgeknepen. Hij maakte orchideëen, kwasibizar, maar van een welbegrepen nonchalance, en in de hoogste sferen van het bewustzijn geconstrueerde grilügheid. Het was eerst olijfgroen en toen lila, en toen was er nog maar één, een héél mooie, en toen was er opeens géén orchidee meer en hadden hun teere kleurtjes d'r exotische pracht geleend aan de in den beginne marine-blauwe achtergrond.

De vaas stond leeg op het doek. „Weggeworpen orchieëen" suggereerde de jonge discipel. En Ferdo, even teleurgesteld om iets, dat niet gekomen was zooals hij het had gedacht, vond ook meteen „het gebaar"; ziezoo, (de orchideëen zijn geschilderd), wat staat er nog méér op het lijstje .. .'*.

Soms is ie er beu van en wil niets meer „doen" en verder „opbranden", in gezelschap van een mooie vrouw, daar ergens in dat bar-tje op de Boulevard X. Als ie meer „occultist" was (in de gevaarlijkste zin van het woord) zou ie dat ook wel doen, al was het dan niet in een bar-tje. Maar al wat klinkt als „vertrouwen", „berusting" en de verdere anti- stoffelijke gewetenheden der moderne mastiek, schuwt ie alsof zijn leven erdoor wordt bedreigt. Dat zal dan ook wel zoo zijn, en w. s. schuilt hier ook zijn ,,fout", en zijn grootste verdienste.

Hij sprak onlangs van een Beethoven-uitvoering in het Théatre des Champs Elysées (dat verafgode tempeltje, waarvan „de Marquise de X, een vrouw van 28 jaar" in het bestuur zit) en

Sluiten