Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

OVER DE LIEFDE IX.

I.

Als ik den toestand, b.v. aan een psychiater, moest uitleggen, zou ik het aldus doen: mijn vrouw is mijn Satan, mijn spiegel en mijn hoogste verlossing. Als ik, om Ü nu maar eens éen van die kleine dingen te noemen, waaruit speciaal het liefde-leven is samengesteld, met haar heb afgesproken om vijf uur ergens te komen thee-drinken, komt ze thee-drinken om kwart over vijf, ergens anders waar ik niet ben. Daar bemerkt ze haar vergissing (wat al dadelijk «aar stemming bedreigt) en zoo komt ze overhaast om half zes ter bestemder plaatse. Daar heb ik tot één minuut voor half zes gewacht, en juist als ik wegga ontmoet ik haar ergens op een trap. Ik heb in de jaren geleerd (en bespaar ieder de beschrijving van het hoe) haar dit niet kwalijk te nemen. Zij is niet méér — Weininger zegt, dat wie zijn vrouw liefheeft haar persoonlijkheid vermoordt — dan de spiegel van mijn stemmingen en leent zich onbewust als werktuig van Satan (zélf is ze een schat, ik rectificeer dit) tot het uitwerken van al die beproevingen, die mij van hoogerhand worden opgelegd. Of ze het weenend doet als de Satan-incarnatie van Corelli, ik betwijfel het. Wel lijdt ze eronder, maar in toorn en verzet, en niet in droefenis en mededoogen.

Zie nu, dokter, waarom ze een spiegel is: Als ik bij bovengeschetste ontmoeting een zuiver geweten heb, en een hart, dat geheel aan God behoort, kijk ik in den spiegel, dien ze me daar een half uur lang voorhoudt (Satan achter haar. zinnend op mijn val) zonder te blozen. Ik zie mezelf sterk, en rustig in mijn hoogste zijn. Als er echter een zweempje van duisternis in mijn hart fa. zie ik het, vergroot, in den spiegel harer toetsende arwezigheid. Ik tracht het te ontveinzen, tracht mijzelf glimlachend aan te zien, maar om twee minuten vóór half zes drukt het gezicht in den spiegel datgene uit waarop Satan gewacht heeft, en als mijn vrouw om klokslag half. door een soort telepathisch

Sluiten