Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET SPROOKJE.

Ik ben geboren in den Tuin der Jeugd, tusschen de papavers en de blauwe vogels, onder de eeuwig-gouden lucht. Dat was het sprookje.

Maar ik leefde niet in het sprookje, en keek naar de wereld, die daarachter lag, als een monsterberg van rood graniet, met kuilen en barsten, en een top, hoog, héél hoog, blakende in de zon.

Daarheen dreef mij de kracht, die niet voor niets in mij was. En vergeefs smeekten de papavers, wier stemmetjes ik toen nog verstond: blijf hier, blijf hier. Het is alles krachtverlies

Ik liet ze praten, en ging.

En het was één verrukking: zóó steil was de weg, waarlangs ik anderen voorbij snelde, zóóveel ravijnen moest ik nemen, duizelend diep, en zóó dor en heet was het zand op den weg tusschen de weelderige bloemen der wereld, die niet geuren, en de groene boomen van den berg, die geen schaduw geven, dat ik al mijn kracht moest omzetten om nog in het zenith van dit leven den blakenden top te bereiken.

Als ik daaraan terug denk: hoe gemakkelijk was mijn tochtI Geen gedachten, huiveringwekkend en verlammend, aan een omsluierde toekomst, geen vragen, die het Zelf raken anders dan in spel en om anderen te verbluffen, geen raadsels, die vermoeien en uitputten door twijfel, geen behoefte om „goed" te zijn, uit angst of verval, niets van dat alles, en alles in dat ééne: de stormloop naar den top! Elke volgende voetstap een tastbaarheid, elke toekomst een zekerheid, elk gevaar een schaduw, al overwonnen door de hoogtezon der jeugd. Gevaar en aarzeling zoo gemakkelijk te niet gedaan op dien rustigen achtergrond van het zekere vastomlijnde doel.

En als mijn voet struikelde, zei ik: weergaas, hou je goedl En als ik als door een wonder, onverklaarbaar, van den afgrond werd gered, zei ik lachend en overmoedig: zie je, dat is je kracht, dat is je geloof in den top. En juichend ging ik verder, zonder

Sluiten