Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

148

waarvan ze zich soms nauwelijks naam of gelaatstrekken kon te binnen brengen. Hij, in Berlijn leefde „zwaar". Maar hun groote, heilige liefde, ongedeerd en onaantastbaar, bleef uitgaan van den een tot de ander.

En toen ze, noodzakelijkerwijs, ouder werden en hun uiterlijke charmes verloren, toen haar gezichtje rimpels ging vertoonen, diepe voren gegroefd door ouderdom en schmink, en zijn mannelijk gelaat reeds de onmiskenbare sporen vertoonde van een leven te Berlijn, dat „nu eenmaal zijn eischen stelt", toen nóg...

Want hun stemmen (Berlijn-Amsterdam v.v.) bleven jong, en is liefde niet voor drie kwart illusie?

Sluiten