Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

12

boek in hooge mate zou mishagen aan hun beste klant, de Nederlandsche burgerlijke dame, dewelke, geheel staande buiten wat er omging in de groote menschen* maatschappij, zich een eigen, romantisch beeld van de samenleving had geschapen. Ook tegen het katholiek*

worden waren bezwaren eigenlijk stond er, wel

•beschouwd, heelemaal niks geschikts in, want was het vrij afwijkend van het geijkte genre Nederlandsche roman. Waardoor*i, vergelijkend het beste wat hij had gegeven met wat voor het beste doorging op littera* tuurterrein in zijn land, tot de slotsom was gekomen, dat het land waar hij woonde er een eigen maatstaf op na hield voor het beoordeelen van schrijfkunst: de trant moest bij het buitenland twintig a veertig jaar, ten achter zijn, het moest laag*bij*de*grondsch en kleinburgerlijk zijn, het moest valsch*romantisch, sen* timenteel, snotterig, grienerig en braaf zijn. En vooral zwaar*op*de*handsch. Het vereischte voor roem, ge* lukkig nagenoeg alleen papieren roem, was: vlijt — men waardeerde iemand dan naar het aantal ponden papier dat hij volgewerkt had, naar het getal mudden woorden dat hij zwart op wit gepresteerd had, want niets werd er hooger aangeslagen dan vlijt, noeste nor* sche vlijt in den blinde, zonder overweging of één mensch daar gelukkiger van werd, rustelooze, onbe* heerschte, ziekelijke vlijt, waardoor men over de kop sloeg en afgebeuld in 't graf geraakte. Nee, dan kende hij een beter mensch, die zijn verantwoordelijke be* trekking niet verder op zich liet inwerken dan tot op z'n kouwe kleeren: Oomschef, die tusschen Apeldoorn en Deventer stationsmacht had, en menige snelle

Sluiten