Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

58

hij royaal, en prettig voor zichzelf er bij. Hij hoopte later vader te worden, hij verlangde naar het genieten om de kostelijke opgroeiing van een kind, het diep* voelende, scherpziende, rechtvaardige kind, eer opvoe* ding en onderwijs er een huichelaar van zouden maken. Hij wou voor het kleintje van het begin af aan een oudere broer zijn, daarna een z'n mond houdende filo* sofische vriend, en ten slotte een sympathieke ouwe kennis waar zijn volwassen zoon af en toe eens tegen* aan liep. Dat leek hem de ideaal*verhouding.

Theodorik rekte zich lang uit en geeuwde. De haard was aan het uitgaan, hij werd wat koud. Zijn lust begon te tanen. Maar er waren nog mooie gedeelten: de rit naar Apeldoren, en dan later het vizioen in 't Bosch en de avond langs het strand. Eer hij het zelf wist, zat hij alweer te soezen.

Hoe was het ook weer na het eindexamen gegaan? Dat was een grijze tijd in zijn geheugen.

Na 't slagen was*i met een paar anderen over straat gegaan, zonder doel en leeg van binnen; alsof hun levenstaak hun was ontnomen. De anderen waren over de militaire dienst begonnen, ze wouen bij 't reservekader gaan, maar hij had niks moeten hebben van dat officiertje*spelen, dat amateuren als groote padvinders met kapotmakerij*werktuigen.

't Was nog te vroeg voor Apeldoorn geweest — hij herinnerde zich dat*i toen nogal eens was wezen kijken hoe de stad er vóór de middag uitzag. Hij was toen bepaald prikkelbaar; geheime zenuwen moesten hebben gewerkt die zich toen wroken, dacht hij nou. Echt

Sluiten