Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

69

De eerste regels hadden hem niets liever laten doen dan terugschrijven, uitvoerig, met schuld belijden. Maar de volgende werkten op zijn zelfgevoel, hij hield de kop er voor en was het briefje gaan begraven, flui* tende. Dan had hij ruimer opgeademd.... Hij was weer vrij.

Nü, meer dan twee jaar later, was*i nog altijd vrij. In Apeldoren was*i niet terug geweest — Dierk was de volgende zomer, na 't eindexamen, naar Indië ge* gaan. Lien hacUi nooit meer gezien, nooit meer in le» vende lijve, wél veel in de verbeelding, in droom en vizioen. Maar dat was niet het meisje Line Woeren* bosch.... die woonde in Apeldoren of ergens anders

als eerzaam burgerdochter het was het ideaal*

patroon voor geliefde, waarnaar hij elk meisje bij 't ontmoeten afmat, en afkeurde.... zijn toekomstige vrouw zou daaraan moeten beantwoorden. Zoo stond haar ideaalbeeld in zijn ziel geprent. Hij had een paar maal getracht het in woorden uit te drukken.

Want na het breken van de band met Lien was da* delijk afleiding gekomen door de dienst als gewoon manschap bij een bereden wapen. Hij had er leeren kennen de vervuiling en de onzedelijkheid, het lui worden en aan lager wal raken van ieder die in dat leven opgenomen werd, de volkomen waardeloosheid van het Nederlandsche leger en de stumperige uitrus* ring er van, maar ook de prettigheid en frischheid van arbeiders en boeren, wier leven zoo goed afstak bij 't saaie burgerlijke van zijn milieu. Toch hield hij wel

Sluiten