Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

102

Onder dit verhalen was hem duidelijker dan óóit de waanzin van zijn maatschappij gebleken — en de wensch naar ondergang er van. De Atlantiër, kijkend naar de zonnestand, wilde het einde. Uitend zijn slot» som:

— De bronnen raken leeg, een worsteling komt om hun bezit. Eerst schaarschte, daardoor duurte, dan onder» voeding bij het volk en zwakte — oorlogen om de stre» ken»met*nog»opbrengst te bemachtigen, groote verliezen,

opstanden van het meest verarmde volk en gretig

dan wegmaaiende besmettelijke ziekten over de zwakke lichamen: griep, pest en cholera en nog veel ergere. Algemeene sterfte. Enkele geknakten over. En dan van voren af aan weer een overeenkomstige maatschappij» ontwikkeling? Een nieuw Atlantis? dat óók weer ont» aard? Tot eindelijk de absolute sterfte?

Theodorik zei met drift:

— Dan liever dadelijk een koker gemaakt naar 't mid* den van de aarde, naar 't vuur, en alle beschikbare dy* namiet er in gegooid als protest tegen deze mislukte, door ons niet gevraagde, schepping. Dat deze bol met davering door het heelal uiteen vloog! Dan zou God ook schrikken: daar gaat mijn boel!

De ander zei, nog peinzend:

— Of eindelijk de absolute goede menschenwereld? Het edelste Atlantis? Door zelfbeheersching en bedwin» ging van de zinnen?

Het zoete water»stroomen was allengs gestaakt, de zon had hen gedroogd. Theodorik zag de heuvels buiten, de pollen loof, de woningen in klokvorm. Alleen was.

Sluiten