Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

117

niet meer zou kunnen liefhebben, tóch niet het ideale huwelijk sluiten dat hij zich vast voor oogen had ge* steld, nu was het beter om alleen te blijven, geen levens aan al de zwoegende bestaande toe te voegen, zijn energie te richten op het bereiken van groote dingen met de geest. Juist het gebied van de droomen was een terrein met groote mogelijkheden. Hoeveel wondere vreemdheid had hij daar al niet op doorge* maakt! En ook had*i gemerkt daar verder op gevor* derd te zijn dan de meeste anderen. Vaak wist hij dat*i droomde. Zat hij binnen muren gevangen en zag*i door de trahes Arabieren aankomen door de woestijn om hem terecht te stellen, dan uitte hij suggestief: dit is een droom, dit is geen werkelijkheid! En omdat het droom is, kan het anders zijn. Ik wil een opening daar* boven hebben, ik wil een opening! Daar was de opening. Dan zette hij de handen in de lucht schuin vóór zich, spreidde de vingers uit, en drukte zich als 't ware op de lucht omhoog. En zweefde heerlijk licht over de Arabieren heen. Prachtig waren die zweeftochten. Hy wilde zijn droomleven hoe langer hoe meer cultiveeren, hij wou het in de macht hebben.

Voor het gewone dagleven gaf hij weinig meer. Hij was nou in zijn rijke jeugd, hij wist het, maar hij voelde 't niet. Ik ben nog jong en gezond en sterk en vrij, zei hij zich; wat zou ik veel kunnen hebben, en wat heb ik nou? Waar ligt voor mij te wachten wat echt gelukkig maakt? 't Is alles veel te ontoereikend; wat ik verlang, is er in deze samenleving niet. — En de benieuwdheid, de nieuwsgierigheid om te weten waar

Sluiten