Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

126

nadenkend hoe ze met één zin hem in de richting van haar meening kon wijzen. Dan zei ze dat ze net zoo gevoeld en gedacht had als hij, dezelfde sterke gewaar* wordingen; dat ze daar heelemaal verkeerd mee was uitgekomen, en dat ze nu heel anders dacht en voelde, en gelukkig was.

Theodorik, prettig getroffen door dat blijk van ver* trouwen, door dat bewijs voor hem van hoogstaan, kon dit aanvaarden en hoopte er het beste van voor zichzelf, en wou over het zoeken van een betrekkinkje doorgaan. Maar hij moest geglimlacht hebben, want Anjes praatte er over verder. Dat zijn innerlijk zeer met het hare overeenkwam, dat zou ze hem laten zien. Ze zou ook rechtuit haar geschiedenis weergeven. Ze keek Wos

even aan die knikte, en dan begon ze eenvoudig te

vertellen, half verder werkend, terwijl Theodorik op een doodendans bleef zitten staren en Wos de zool van een schoen tegèn 't licht hield. Haar geschiedenis kwam hierop neer:

Ze was bij haar vader in de boekwinkel opgegroeid, moeder was al lange tijd in een gesticht. Ze had het in de zaak heel druk, leed ook wel wat aan bloedarmoede, en was dan 's avonds soms zóó moe, dat ze maar liever thuis bleef. Vriendinnen bezat ze niet. Wel had ze op school met meisjes omgegaan, maar die waren 'er on* sympathiek geworden. Ze deden graag geheimzinnig, en daardoor had ze één eens iets diep uit haar binnenste toevertrouwd, en die had haar daarop erg teleurgesteld. Ook deden ze een spelletje van lokken en afweren van jongens, en ze had daar groote afkeer van, gekomen doordat een avond dat ze alleen was gaan wandelen bui*

Sluiten