Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

128

winning op haar diepst vrouwelijk instinct, tegelijk met weldoend lijdelijk gevoel om het offer, had ze zich be* reid verklaard met gesloten oogen

De stud had na eenige tijd haar afgeschreven, hij moest de waardeering voor haar hebben verloren om* dat ze zich zoo spoedig prijsgegeven had — zij was hem nagereisd naar Den Haag waar hij moest wonen, waar* heen hij met de vacanties ging. Ze had hem niet kunnen opsporen.... ze had zich van vertwijfeling willen laten overrijden óf in de armen van een man gooien, 's Avonds liep ze in een lichte straat met alleen hier en daar ge* armde paren. Toen was ze een donkere zijstraat inge* draaid en ineens hardop beginnen te huilen. Menschen waren haar achterop gekomen en kijkend voobijgegaan, één had haar bij de schouder genomen en kalmeerend tegen d'r gepraat. — Wos. Ze hadden samen een tijd rondgeloopen; ten slotte was ze zwijgend met hem mee* gegaan. Vol verwondering had ze gemerkt dat hij heel anders was dan Luc. Ze was bij hem gebleven, en haar liefde voor hem had zich ontwikkeld uit dankbaarheid en opzien tegen hem.

Theodorik zat diep in gedachten met afgewend ge* zicht, zijn hoofd voelde gespannen van teruggehouden ontroering. Dan deed hij de mond open om wat te zeg* gen, maar Anjes liet hem niet aan 't woord. Ze stond rechtop vóór hem, haar wat eentonige stem van herin* nering die nog natoonde in zijn hoofd maakte ze opge* wekt, terwijl ze met zachte overtuiging zei, hem sugges* tief aankijkend met de donkere oogen:

— Zoo zou hij ook een meisje gelukkig kunnen ma* ken. Hij was een jongen die dat kón. Ergens op de

Sluiten