Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

267

voor het fornuis, ook de gedeeltelijke ladder waar hij eens aan begonnen was; kookte daarna een van Oom's neuswarmers met soda uit, en stak die aan, zitten gaand in de onderwijl door An schoongemaakte kamer in de zon, wachtend op koffie en zich oefenend in pijprooken. Aanstonds zou*i de lectuur maar weer eens ter hand nemen, en vanavond met Oom gaan praten wat er nou verder zou gebeuren, of ze tot hun dood op de zandbank moesten blijven. Hijzelf had de volle vrijheid uit de kaap teekens tegen een schip te geven en daarna weg te reizen, maar allerlei weerhield hem. Het zou iets onloyaals tegenover de anderen zijn, hij wou ze ook eigenlijk niet verlaten, en wat hadd dn de menschenmaatschappij? Maar aantrekkelijke beelden doemden er uit op; de domme hoop op intens geluk leefde nog steeds, het levensinstinct wilde met alle geweld in tegen de streng4ogisch vastgestelde beslui* ten van het verstand.

Hij zag terug zijn afscheid nemen van Wos en Anjes. Herinnerde zich woord voor woord wat ze aan 't eind gezegd had. Dacht dan aan Lien — overduidelijk tee* kenden zich de hoofd*episoden voor hem af, onstellend dichtbij: sinds lange tijd voelde hij zijn hart er weer even bij stilstaan, zijn oogen wijd worden. Haalde dan diep adem en zuchtte uit.

De Lieniiefde was een religie, boven de werkelijk* heid staande. Als reactie er op had hij in zijn roman beschreven hoe de band tusschen de hoofdpersoon en het boerenmeisje waarmee die trouwde een gezonde zinnelijkheid was. Ook dat was geen volle mensche* lijke liefde. Hij overdacht het langst wat Anjes had

17

Sluiten