Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

15

ken mondaniteit rijp was? Moet ik U vertellen van de moeite, die het ons kostte, de eerste foto uit society- en diplomatieke kringen voor ons blad los te krijgen (ze werd in een vorig nummer van dezen tienden jaargang nog eens gereproduceerd), van de, helaas mislukte, pogingen, die we deden de Amsterdamsche Flora-revue, op de wijze der Engelsche bladen, eenigszins smakelijk fotografisch te „verslaan"? Van onzen arbeid tot diep in den nacht, om met ons kleine kringetje van geloovigen het blad op tijd voor de ramen der kiosken en boekhandels te krijgen ? Of van onze... bezuiniging?

Ja, ik vertel U dan maai- iets van onze economische krachtproeven. Is niet „economie" de roestige spil waarom heel dit leven draait? Laat mij trachten een ernstig gezicht te zetten en te doen alsof ik er in geloof, in deze Heilige Economie, die toen in ons redaktioneele lexicon nog niet voorkwam. Toch hébben we bezuinigd, al kwam het te laat om, voor mjj persoonlijk althans, het blad te behouden. Toch hebben, ook wij, „bezuinigd", al boekten we dan ook gemakshalve (en vaak tot wanhoop van den Heer Struys) al onze uitgaven aan slagroomgebakjes, zoete wijn en Chineesche thee tusschen de onkosten voor autotypies en lijnclichés, en brachten we, als het er op aan kwam, onze bladen spoedshalve per auto rond (tot uitbundige vreugde van onzen braven Dirk, het Kroniek-factotum), wat ons op elk verkocht nummer wellicht een verlies van enkele dubbeltjes bezorgde. Ik herinner mij niet véél meer van onze pogingen ons leven in deze richting te verbeteren. Maar dit staat als een paal boven water: dat we een foto-toestel hebben gekocht om, alléén „voor de goedkoopte", zélf onze kieken te maken. Het toestel kostte ons niet meer dan F. 200.— en er zijn zeker minstens 5 man of meer geslaagde foto's mee gemaakt. O, ik schaam mij, ik schaam mij diep, dat ik me eigenlijk zoo heelemaal niet schaam, en met zooveel onverdeelde vreugde aan dezen eersten tijd van onze Kroniek, die, onder zakelijker leiding, niu, op zooveel degelijker bodem verder bloeit, terugdenk. * * *

Ik groet U dus, mijn jarig geesteskind, en wensen U van harte een vol-schoone toekomst toe!

Rest mij nog éen van onze latere medewerkers te herdenken, den nu helaas verscheiden dichter en vriend Louis Couperus.

Sluiten