Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

38

heden" te verliezen, maar alle aandacht te concentreeren op evenementen als daar zijn: een nieuw soort mechanisch speelgoed, dat (naast de somnabules „en plein air", de chiromantisten en het vulcanisch leer voor schoenen-reparatie in de huiskamer) op de boulevards wordt gedemonstreerd, èn, niet te vergeten, de vele filmsterren, die, nu ook zelfs de film-industrie een tijd van malaise schijnt door te maken, in persoon de sympathie weer wat op komen frisschen.

Mary Pickford junior heeft onder hen de grootste belangstelling. Ze woont nu al volle twee maanden in Parijs en ziehier hoe een Parijsche collega, gelukkiger dan ik, haar in een dier modepaleizen tusschen de faubourg St. Honoré en de Place de la Concorde, „consacrées aux éJégances enfantines", aantrof. Hij beschrijft haar als volgt: groote expressieve zwarte oog-en in een hef gezichtje met ronde wangen, omüjet door kortgeknipt blond haar; bloote beentjes in keurige schoentjes... Ze laat zich een jurk aanpassen, en spreekt aldus den directeur toe (ze is al ruim acht jaar, bijna negen!):

„Hello! Mon cher monsieur?"

Ze staat ,4e trois-quarts" voor de spiegel en bekijkt het effect op de rug.

„II me semble que ca ne fait pas mal pas mal du tout,

mon cher monsieur?

De jurk wordt uitgetrokken. Ze krijgt een andere aan ^ Twee verkoopsters liggen op de knieën bij „la petite femme"; een coupeuse staat onbewegelijk, iets voorover gebogen. De directeur van het magazijn wacht, onbewogen, op drie meter afstand.

„La petite femme" bekijkt met een afwezige blik de perzikbloesem, die op de wanden is geschilderd.

Plotseling krijgt ze een gelukspoppetje in de gaten op de leuning van een fauteuil:

„Oh! cette „Folie", un fétiohe?"

Oók al bij geloovig

Het manteltje, dat Mary meeneemt draagt op de voering het inschrift: „Ik heet Pollux en ik ben gelukkig aan een meisje

Sluiten