Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

58

(De jonge, blonde knaap is uit de poort gekomen. Even later zitten ze allen zwügend te kijken naar de figuren van Dante en Beatrice, die statig voorbij schrijden.)

De dokter (voor het ziekbed): Zoo... hoe gaat het nu... Hü slaapt, geloof ik.. .

De man (in zün gesloopte woning terug): Nee dokter, ik slaap niet... Maar het zal niet lang meer duren...

De dokter: Hoe is 't met de pün... (tastend) Hier nog pün?... En hier?... En hier óók?...

De man (kreunend): O, verschrikkelük... Het is niet meer te dragen... Geeft U me dan tenminste iets, dat ik weer slapen kan...

De dokter: Slaap is het eenige... Ik zal je een poeiertje geven. (Hü geeft hem schoon water.) Zoo, zul je nu je best doen, en gauw weer beter worden?

De man: Dank u... komt u terug?

De dokter: Morgen-ochtend...En nu maar rustig zijn...

(Hij gaat ernstig-flusterend en hoofdschuddend met de vrouwnaar de deur.)

(Rechts teekent er één op een wit papier, dat op een houten raam is gespannen. Hü schijnt een naakte vrouwenfiguur te willen schetsen.)

De anderen (toekükend): Ooo!

(De teekening wordt plotseling die van een groote crocusbloem.)

De anderen: Wat is dat!?

De droom-verschüning van den Man (haastig): Het is een crocus!...

(Op het grasveld ontbloeien véle crocusserK paarse, goudgele en witte. De blonde kinderen spelen erin. Er is een greppel waar ze allen moeten trachten overheen te stappen. Het lukt niemand. Plotseling staat de Man aan de overzy'de. Op hetzelfde moment snelt de Vrouw naar het bed en begint hard te snikken en te roepen.

Er komt geen antwoord. Rechts kijken allen nieuwsgierig en bewonderend naar de figuur aan gene züde van de greppel, die in een groot licht staat.)

(Er schuift nu een gordün van links naar rechts vóór het tooneel voorbü-

Sluiten