Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

112

èn de „botsing" der persoonlijkheden het wezen en de attractie van elk discours uitmaken: thuis rondom de pruttelende samowar of wel in het café bü de wodka-flesch.

Waarmee ik dus zeggen wil, dat de Hollandsche burger in de spüswagen alleréérst zich-zelf zou hebben gezien (of üever: gevoeld, als een zware, hinderlüke ballast), vervolgens het maatschappelijk verband van zich-zelf tot zü'n nieuwe milieu en van dat milieu tot de andere, hem bekende milieus, en aldus in de war zou zü'n geraakt, zich als een echte Hollandsche kaaskop zou hebben gedragen en zeker allerberoerdst zou hebben gegeten. Om deze redenen is het society-leven bü ons (zoo daar dan al in ons vrijgevochten landje sprake van kan zün) voor de meesten onzer een corvée: de Franschman zou zeggen: „omdat jullie je rollen niet kent en je heele hebben en houden aan huiselyke zorgjes en psycho-analytisch diepzee-onderzoek met je op de Bühne van het sociale leven meedraagt!" Men ziet: de verschillen gaan nogal diep, en men kan ze niet aardiger constateeren dan bü die vele Hollanders, die hun uiterste best doen „Franschen" te lijken en daarbü, onder een vaak goed-geslaagd masker, van. minuut tot minuut hun nationaal karakter stiekum onder hun modieus colbertje hebben mee te dragen, tot ze er ten slotte onder beawüken en den hemel danken als ze weer mist en wei zien en op een stemmig Amsterdamsen grachtje het eindeüjke verlossende antwoord vinden op hun eigenste hartewensch.

Op de bovenomschreven principes baseert zich het geheele leven van den Galliër. Dat in Frankrijk tooneel een levende en populaire kunst is, komt daaruit voort (met de omgekeerde consequentie ten opzichte van Holland). Dat de wetenschap er, als spelenderwüs, de geniaalste en meest vernuftige uitvindingen doet is daaruit te verklaren, evenzéér dat men het gewoonhjk kort daarop aan „ernstiger" naties over laat ze uit te werken en toe te passen. Dat de liefde in Frankrijk hoofdzaak is, dat ze er veelal „als op rolletjes" gaat en, vluchtigste aller Muzen als zij is, zich nergens op de wereld zóó thuis voelt, dat Strindberg door geen enkelen Franschman begrepen wordt en nergens zóóveel „tijdige" echtscheidingen op luchthartige wüze worden voltrokken, dat men er blükbaar tot in de eeuwigheid dóór kan gaan ,,smakelüke", gekruide echtbreuk-vaudevilles te produceeren.die even zoovele smadelijke beleedigingen van het wezen der

Sluiten