Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

167

zucht van de werkelijkheid... bijvoorbeeld... bij een, zoo innig verlangde, ontmoeting met dat kleine vitale wezentje waarin al mijn hoop en mijn verlangen is samengevat. Wat zou ik nu op reis gaan, zonder haar? Elke eenzame genieting (voor zoover daar al sprake van is) lijkt me een onnutte ballast méér. Ik zal dan wel gedoemd zijn in der eeuwigheid dit conflikt te doorleven (een opperste kwelling, die vriend Alleghieri blijkbaar onbekend was): of wel genieten met haar in een sfeer van veilige werkelijkheid waarin de „wonderlijkste" dingen even voorbijgaand worden beleefd als het huren van een gezellige woning of een kus (en hoe wonderlijk is dit dan ook: een kus — ik heb het blijkbaar nog niet voldoende beseft) — öf wel contemplatie in eenzame aandacht, die proeft en weegt, die droomt en formuleert en waarin het arme, dood-gewone, dorstige menschen-hart in armoede verkommert. Tusschen deze beiden moet een compromis bestaan, dat mij alsnog niet gegeven is. Wie \Veet?...

Wellicht schuilt het dan toch in die kus (waarover ik reeds meermalen met u converseerde). En is elke „geestelijke" vlucht een pijnlijke uitvlucht in het ledig, zoo we er met bij geleid worden door het poezele, warme handje van een (stoffelijke) Beatrice......

God, wanneer zult ge deze klove voor ons arme „bewuste" menschen overbruggen en uwen Lucifer herstellen in Zijn hemelsche heerlijkheid?

Sluiten