Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

16

ticken van het Parijsche leven: gebaar en stemming. Ze zijn beiden van het hart, en het speciale eigendom van de Vrouw, die hier als nergens elders aanbeden wordt. Zie wat er uit voortkwam: wélk een historie, van de Pompadour tot Sarah Bernhardt, en wélk een stad!!

Oud-Montmartre.

2 0 M e i. Er is méér van over dan de liedjes van Aristide Bruant, en méér dan de Amerikanen er in den regel van plegen te zien. We maakten hier gisteren, onder geleide van een Hollandsch artieste-vriend, een rondgang, die, mede door de herinneringen, die werden opgehaald (herinneringen, die als onsterfelijke onzichtbaren dezen onsterfelijken Parnassus blijven bewonen) veel had van een pelgrims-tocht.

Langs de Rue Lepic met haar oude mos-begroeide muurtjes waar de vruchtboomen uit mysterieuze tuintjes overheen komen kijken, langs de schamele olie-verlichte krotjes, die als schilderachtig vuil tegen de hardsteenen huizen blijven kleven (die modern Parijs hier meedoogenloos neer-plant), naar de Moulin de la Galette, het bekende volksbal. In deze kontrije staat het gloed-nieuwe huis van den welhaast wereldvermaarden dronkelap Utrillo. Vóór hij zijn bandelooze vrijheid in een krankzinnigengesticht moest boeten, deden zijn schilderijen niet méér dan 50 francs, en dan nog op de „Foire des Croütes", de openluchtmarkt, die hier wekelijks op één der Montmartreesche dorpspleintjes wordt gehouden. Toen stegen ze plotseling in waarde tot 30 a 40 duizend francs voor een paneeltje van 20 bij 30 c.M. en werd hij (Parijsche consequentie) weer losgelaten. Hij mocht weer drinken en schilderen, doch bleef „onder toezicht". Velerlei zijn de fantastische verhalen, die over dezen consequenten alcoholist de ronde doen: elk straatje bezit er één als haar onvervreemdbaar eigendom.

Op de Place du Tertre, waar de Amerikanen bij olielampjes en temidden van het geroes der vele straatmuzikanten hun peperdure diners verorberen, nemen we een oogenblik rust, bij een „café nature". Links van ons is het aardige kroegje van la Mère Cathérine, waar men, volgens oude traditie, bij het binnentreden den hoed af moet nemen. Zoo niet, dan wordt hij U van het hoofd geslagen. In deze herberg speelt Strindberg's „Rausch". Rechts dorpshuisjes, wasscherijen en kleine neringen, naast

Sluiten