Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

46

is van de Gallische zelf-critiek!

Op amoureus gebied zijn de onderwerpen natuurlijk voor het grijpen. Op het oogenblik, dat ik dit neerschrijf, in het „Café de Madrid", tracht een oudere heer zijn jeugdig vriendinnetje te bewegen met hem vóór op het terras te gaan zitten, opdat zijn vrienden hen daar straks zullen „verrassen". Welk een geestige „acte" zou het letterlijk verslag alleen al vormen van de woorden en listen waarmee zij hem tracht te overtuigen, dat het binnen... beter is!

Gisteren verrastte ik op deze zelfde plaats het volgende gesprek: „De „Liberté"!... maar hoe kun je nu zóó'n revolutionair blad lezen!" Maar kindje, het is het meest behoudende orgaan, dat je je maar denken kunt" (volgt de argumentatie). „En die naam dan?"... Waarop het volgende antwoord kwam, dat, door een ras-echt Fransch acteur met de noodige flair verkondigd, zeker een dankbaar (ofschoon wat „zuur") applaus zou oogsten: „Hm... De „vrijheid" van 1792 moet toch in 1925 wel... reactionair zijn geworden!"

En zoo voort! Men hoeft slechts op de boulevards te gaan zitten om een... blijspel te concipieeren. En zoolang het Fransche „leven" nog doorgaat zich met een ernstig gezicht belachelijk te maken, zoo lang zal de Fransche poëet er blijspelen uit distilleeren, waarmee het Fransche publiek zich van harte zal vermaken.

Quod erat demonstrandum.

P a r ij s, Sept. '25.

Sluiten