Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

103

den ontvangen, en dat het toch niet nóódig was geweest, als ik

maar Doch het werd nog erger.... Ik ga deze scène hier nu

maar stilzwijgend voorbij (onder-buurvrouw was er stil van).... Ten slotte beloofde ik haar, dat ik.... geld zou gaan verdienen (zou het waar zijn? !) en.... studeeren Mijn studie weer opvatten, die ik „op zoo schandelijke wijze in den lap had laten hangen".... en dan: „elk dubbeltje omkeeren en geen onnoodige kopjes koffie drinken.... Niets meer.... voor mezelf eischen..."

Het ergste is, dat ze voor driekwart gelijk heeft.... Alleen

dat ééne kwart Ik heb mooi praten: „dat ik toch dag en nacht

„werk".... tooneelstukken schrijf en wat dies méér zij...." Deze niet-officieel-genoteerde arbeid „geldt" niet eerder vóór ze.... geld opbrengt.

Ten slotte kwamen wij overeen, dat Mien en Hansje eerst

veertien dagen bij haar zullen logeeren Dus géén knappend

vuurtje, boy, en wij met ons drietjes er om heen Ik ben haar

intusschen innig dankbaar voor dit offer van haar huiselijke rust, en mijn eenig bezwaar was, dat Mien er nietjfian zou willen

Dat viel méé.... Met een dankbaar gezicht accepteerde ze. Het welzijn van ons kindje gaat ons nu immers boven alles. Hij is nog zoo teer, onze kleine rose pop, en het comfort van tante Jo haar zonnige woning zal hem oneindig meer goed doen dan de petroleum-geuren en Piemie-erupties van zijn ouderlijk „home".

Hij drinkt nog steeds met een gezonde begeerte, en dat zijn kleine, blauwe oogjes (ze zijn nu beslist blauw.... en dus van Mien!) zoo in hun kasjes rollen, is een baby-verschijnsel, waarover ik me goddank niet al te ongerust hoef te maken.

Mien mag van middag een kwartiertje zitten.

s-Avonds. (Openbare Leeszaal): — Liefste, vergeef me,

dat ik „verwachtte" Dat ik, terwijl je nog in je bedje ligt,

alweer dringend „verwachtte": dat je mij.... naar mijn „werk"

zou vragen, naar mijn diepste gedachten Terwijl toch

jouw durende aandacht voor al wat mij betreft, die gespannen aandacht, die vooral de kracht is van je eenzame uren, mij. .. ganschelijk draagt!

Vergeef me! En huil niet meer, huil nóóit meer!....

Ik kan niet over donkere dingen denken, en er nog minder over schrijven. Er komt een verlamming over me, die me allen lust tot leven beneemt.

Hansje, hèlp je vader den weg van liefde te gaan....

Sluiten