Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

109

zien van verwaarloozing. Ze hebben hem bovendien verkouden laten worden en Mien is dolblij, dat ze nu eindelijk de baas over hem is.

Nu ligt Mieneke, dood-op, veilig in haar propere bedje en Hans in zijn wieg in de warme salon. De discussies over het „al of niet een hoofdluier, hoe zijn bibsjes te behandelen, hoe zijn kruikje te leggen", en dergelijke, zijn verstomd. Tante Jo werkt ijverig aan zijn nieuwe, witte muts en vader is verbannen in sneeuw en ijs.... om tot zichzelve in te keeren.... wat hij, aan één kant, wel prettig vindt....

Ik wéét nu, dat ik een zoon heb! (ik heb hem zelf vastgehouden en zijn kleine voetjes gekust en zijn luiers helpen dichtspelden), maar ik weet nog niet, hoe ik mijn vrouwtje daar genoeg voor danken kan en of ze wel beseft hóe gelukkig ik (theoreticus) met deze overdadige werkelijkheid ben!

De „literatuur" is hiermee afgesloten en ik denk, dat ik Hansje's dagboek voortaan slechts in telegram-stijl zal kunnen bijhouden. Wat ten goede zal komen (alle beperking in dezen zin komt ten goede aan eenige „werkelijkheid") aan de daadwerkelijke zorg, die „moeder en kind" van mij eischen.

16 Januari. — Wat wil ik toch? .... Er is een duivel in me, die Spreekt, spreekt, door alles heen, onder alles dóór. De heerlijkste dingen, die het lot mij in de werkelijkheid toekent, worden begeleid door een ondertoon van wanhoop, verzet en.... angst. En het is onmogelijk te vertellen, welke sluipmiddelen deze Satan te baat neemt om zich, plotseling, van mijn aandacht meester te maken.

Wat is het doel van dit alles? Als zij inderdaad (zooals ik dat vaak wensch) dezen storm van ellende ging.... „begrijpen", die in mij woedt en mijn gevoelsleven vernielt, als zij (inplaats van, zooals nu, met hand en tand af te weren, en mijn theoretische aanvallen met practische offers te vergelden) in waarheid.... in waarheid aandacht ging schenken aan dezen duivelschen dialoog, aan dezen eindeloozen, moorddadigen veldslag, die in mij woekert.... zou dat béter zijn? Waarschijnlijk werden wij dan beiden ongelukkig (zooals ik en zoovelen, die in een toegeven aan dit demonisch geraisonneer hun liefde... binnen enkele jaren vermoordden), terwijl ik nu althans, van tijd tot tijd, en op een hoogtepunt van radeloozen twijfel, nog troost en kracht kan vin-

Sluiten