Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

116

Toen ik, na een goed half uur, bij haar kwam, bleek het, dat

ze enfin : in het gehéél niet geslapen had, ijskoude voeten

had en trieste gedachten Dit alles de omschrijving van het

onuitgesproken verwijt: „dat ik te laat was gekomen "

De nuchtere, die dit leest, dat wil zeggen hij, die niet „alles liefheeft in Eén", zal den ernst van dit „verwijt" niet inzien en mij gelijk geven in mijn „logisch" verweer: „dat ik haar niet in haar slaap had willen storen, dat ik pas om vier uur zou komen, dat zij niet het recht had mij harde verwijten te doen over haar koude voeten, enzoovoort, waaraan ik part noch deel had.

Alleen de mysticus, de ingewijde in het Domein der Liefde, zal begrijpen, hóe groot mijn vergrijp was, even groot als dat van den Driester, als hij zijn heiligsten plicht (al is die schijnbaar nog zoo gering) voor eigenbaat verzuimt of.... verschuift;.... zal begrijpen, „dat ik geweten had en niet gehoorzaamd". Omdat hij alleen weet, hoe waakzaam men moet zijn als dienaar in den Tempel der Liefde.

Het is nu alles weer voorbij: we hebben als... vijanden weerszij ons wiegje gezeten en ik heb ons lot vervloekt: waarom nóg meerdere kennis, nóg meer „inzicht" als het slechts dient om alles verkeerd te doen.... verkeerder dan de eenvoudigen en onwetenden, die zoo rijk kunnen zijn aan practische liefde Ten

slotte zocht ik een uitvlucht om „een boodschap" te kunnen gaan doen (Hansje huilde onrustbarend, hij schijnt wel ons „geweten" te zullen worden), en liep een uur lang over de krakende sneeuw.... Er was een zware mist opgekomen, die de lantarens uit de verte deed branden als kleine kaarsjes en van dichtbij in aureolen.... onzichtbare menschen praatten links en rechts, onzichtbare auto's toeterden rondom....

Nu is alles weer.... voorbij.... en heb ik de grootste moeite, het te reconstrueeren (zóózeer staan deze trieste twisten in sfeer

van onwerkelijkheid) Ik ging door denzélfden mist, en het

was me, of ik, opgetogen, dwaalde door een tuin met frissche bloemen....

Hansje is voor het eerst gewogen: vóór en na het voeden. En hij blijkt inderdaad te weinig te krijgen. Zoodat we zijn drinktijd tot 12 minuten hebben verlengd.

Vóór ik wegging is hij door Tante Jo „verschoond" (zoo sterk en jeugdig is ze in haar onuitsprekelijken zorg voor onzen jongen!), en deed hij, met een grooten boog, een „plas" op haar

Sluiten