Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

120

duren winkel eens een petit four verschalk of in „Oporto" een glaasje Champagne!

Mijn diner werd opgeluisterd met gezang van mijn onderbuurvrouw, die aan haar vierjarig kleinkind de laatste straat-deun trachtte bij te brengen.

Aldus:

Aberikóe! Aberikóe! 'k Zou wel wille

Maar ik mag niet foor me moe....

Nadacht keer vóór-zingen had ze er bij het kind de juiste „intonatie" in.

En ik dacht zoo bij me zelf: Hoe deerlijk legt deze zeventigjarige ras-genoote het af tegen de kleuters uit den Jodenhoek, die hetzelfde lied met een zuiver Angelsaksisch: „How do you do...." inzetten....

Na het diner een bezoek gebracht bij keurige kennissen, alwaar met overtuiging over de voordeden van moderne woningen gediscussieerd, „al zijn deze ook soms wat vochtig". Waarbij ik mezelf maar op één begeerte betrapte: een paar zilveren lepeltjes in mijn zak te steken....

20 J a n u a r i. — Vanmorgen wakker geworden in de durende kou en felle visioenen gehad van vlammende open haarden, club-fauteuils en sigaretten, van een beetje beter en inspireerender merk dan ik ze op het oogenblik rook. Verder gedroomd van huzarenslatjes met mayonnaise, kip, gebak, ham, tong.... met iets „vooraf" èn iets „na".... Om kort te gaan: die verzadiging en koestering, die b.v. een paar volle dagen in één of ander luxehotel verschaft (voor de „durende" luxe van een alleszins comfortabel home zijn wij toch niet aangelegd: dat baart trouwens meer zorg dan genot!)

Ach Hans, val er je vader maar niet al te hard om....

(Op dit oogenblik komt, aan de leestafel, een schuldeischer naast me zitten en het kost me de grootste moeite vérder te schrijven.)

val er je vader maar niet al te hard om Het is toch

alles maar.... om eens even lekker hard te kunnen.... werken: voor een oogenblik (niet langer) bevrijd van die pijnlijke physieke zorgen, die niet gemist kunnen worden, aangezien ze het „leven" uitmaken, maar die toch op den duur wel érg deprimeeren.

Sluiten