Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

128

Christus' heilige kerk en teeken hem met 't teeken des kruises". Hij maakt 't teeken van 't kruis op 't voorhoofd van 't kind met een derde soort olie. Het kruis aldus gemaakt is zichtbaar in 't etherisch dubbel gedurende het geheele leven van den mensch en teekent hem als de volgeling van Christus, evenals bij de Oosterlingen het teeken van Shiva.

Nu volgen nog een paar symbolische ceremoniën. De priester neemt van 't altaar een wit zijden doek en legt deze op de schouders van 't kind, wat beteekent, dat de reiniging, ontvangen door 't Sacrament, moge blijven gedurende zijn geheele leven. Daarop brengt de priester van 't altaar een kaars, ontstoken aan 't eeuwige licht, en laat 't kind deze kaars vasthouden. Dit licht is een symbool van de liefde Gods voor Zijn schepsel, terwijl de wensch wordt uitgesproken, dat 't kind deze Goddelijke liefde in zijn hart moge bewaren, en later moge uitstralen in zijn omgeving. Hierop legt de priester nogmaals zijn hand op 't hoofd van 't kind om 't te zegenen en zegt: „Ga in vrede en moge de Heer met u zijn". Tot slot richt de priester nog enkele woorden tot de ouders om hen op den plicht te wijzen, dien zij op zich genomen hebben.

Is 't niet zeer betreurenswaardig, dat de wonderschoone beteekenis van dit sacrament door Christus ingesteld, alleen om den mensch te helpen van af zijn geboorte, zoo geheel verbasterd is en heel vaak onnoodig wordt geacht?"

's-M i d d a g s. — Het was alles als een droom: het houten gebouwtje achter de schutting in de Tolstraat, simpel als van een „eerste Christengemeente", de wierook en de bloemen op het altaar en de zes kaarsen voor het portret van Onzen Heer, ons binnenkomen tegen het einde van den dienst (Mien had de heele Mis bijgewoond en haar oogjes waren rood van het schreien, toen wij (tante Jo en ik, met Hans) verschenen), mijn knielen voor het altaar, dat wij voor ons kind hadden verkozen (zonder er zelf nog voor te mogen buigen), de plechtigheden van de zalving en doop, die het kleine wichtje op mijn arm zoo kalm en gelaten onderging.... zélfs de drie schepjes water op zijn blonde bol.... en al wat er nog verder volgde....

Oude en nieuwe vrienden, de priester en een aardig, nieuwsgierig koorknaapje kwamen ons gelukwenschen.... Mien kreeg van een onbekende een bos witte seringen (de altaarbloemen).

En dan zaten we weer met ons allen (ook Hansje's Oma was

Sluiten