Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HAVEN.

Hier breekt dit hart zijn boeien en vaart uit over de wateren der aarde... Van deze kleine aarde. Hier drinkt het zich een roes aan de vlaggen aller naties — op lichte, zilvergrijze barkassen, grauwe zweetende vrachtbooten majesteitelijke steamers —, aan de metalen hamering der werven, het gesis en gefluit,

de iriseerende olievlekken op het bewogen water,

aan zon en hemelruim,

aan de dartele bries en

de okeren, gebolde zeilen...

O, jagend hart!...

Het vaart méé met elke boot

en laat zijn traagheid achter,

die na-zeurt, en dan, eindelijk, verstomt.

.. .Port-Saïd, de brandende woestijn,

(silhouetten van kameelen En de donkere, sappige vlekken van oases. Zeëen, negervlekken, rood-gebarnde rotsen! De tafel met het helle wit en zilver en kristal in de roode salon... de dekstoelen... Drie holle stooten op de fluit: een nieuwe haven! .. .Een D-trein, in de verte, schuift onder

(de stations-kap...

Ruimte, God... Ruimte!

Drie maal... dertig maal

Is dit hart de Aarde rond geweest

en tot zijn traagheid ingekeerd.

Drie maal... Drie honderd maal

om onze kleine aarde...

IJ-P a v i 11 o e n, Aug. '26.

Sluiten