Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

220

eenzame sponde te stijgen in het electrisch verlichte, centraal verwarmde slaapvertrek.

Sommigen loopen in waarheid zóó verveeld en indolent, zóó slap en slampamperig, dat het is of ze bij elke „stap" hun slungelige ledematen wegwerpen.

Het mannetje met de holle buik-hoest is er al niet meer. Maar ik hoor hem boven op de gangen. Daar staat te nou voor zijn kamerdeur te kink-hoesten, dat je er koud van wordt. Als ie beneden is stopt ie z'n bleekblauwe gezichtje voor iedereen weg, zelfs voor de beparelde als ie 'er om een kopje koffie vraagt. En als iemand hem aanspreekt lacht ie idioot, voelt 'es aan z'n mond en kijkt plotseling geïnteresseerd naar buiten. Toch verraste ik hem laatst (dit soort ingegroeide menschen krijgt soms plotseling „de geest") terwijl ie aan drie bonken van arrebeijers stond uit te leggen (weliswaar met een holle grafstem) „hoe je geld kan verdienen".

Ik zit nog even in een afgeschoten deel van de hall, soort „serre" tusschen glazen deuren en precies tegenover de trap naar de slaapkamers. Vóór één van die glazen deuren staat plotseling, geruischloos, de (overigens altijd geruischlooze) man met het Russische profiel (type: gediskwalificeerde Sovjetcommissaris). Hij kijkt naar me en toch ook niet. Hij kijkt door de glazen deur en toch ook niet. Het is naargeestig. Dit droevige en sprakelooze mensch op vilten pantoffels heeft blijkbaar zóó genoeg van het leven en van de hall, dat ie ten einde raad maar eens voor een glazen deur ging staan, doch (nitschewo!) de kracht en belangstelling mist om er inderdaad doorhéén te kijken. Nitschewo! Nitschewo!

Slechts in een ver hoekje van de schrijfzaal weet ik een normaal stel menschen zitten: een jongen met z'n verloofde! Rekkend de laatste kostelijke minuten bij twee kopjes kouwe koffie en twee leege gebakschoteltjes. Er straalt een wonderlijk licht uit dien hoek: En God schiep den Mensch, man-envrouw schiep Hij Hem" ....

Hoe zullen ze nu allemaal naar boven gaan? Het Heine, verschrompelde, maar uiterst pittige Indischmannetje, dat gemeenlijk voortschrijdt als een resident in z'n pendoppo, is plotseling de trap opgeschoten. Als een aap. De volkscommissaris „bestijgt" ... de treden van het Kreml (het is de eerste goedgeslaagde beweging, die ik van hem zie; blijkbaar doordat hij

Sluiten