Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

249

niet eens zoozeer door de woorden als wel door de groote, indringende liefde, die er achter lag, een vurige begeerte om al die anderen te doen deelen in wat hij voor zichzelf ten slotte veroverde: de gemeenschap met een hoogere en lichtere werkelijkheid.

Het groote kamp is opgebroken. Ik breng nog een haastig bezoek aan het kasteel Eerde van den jongen baron van Pallandt, die dit alles met een grootsch gebaar aan „de Ster" ten geschenke heeft gegeven; hij verzekert mij nog eens, hoezeer hij in dit ideaal gelóóft. „Anders," zoo zegt hij met een nonchalant gebaar, dat bijna zou doen vergeten, dat 't hier een geschenk van welhaast onnoemelijke materieele waarde betreft, had ik „dit" toch niet gedaan ..." Ik bezoek ook nog den top van den berg met het heerlijke uitzicht, waar Krisjnaji spelenderwijs een vijfpuntige ster uit ruwe steenen heeft gelegd: reeds de bedevaartplaats van vele „geloovigen"! Ik hoor nog van wonderen, die zouden zijn gebeurd; o.a. van een tienjarig Duitsch meisje, dat geen mond Engelsch kende en verzekerde, „dat Krisjnaji zoo mooi gesproken had." Op een vraag, hoe ze dat dan had kunnen verstaan, had ze geantwoord, dat K. immers den heelen avond... Duitsch had gesproken!

Dan vult het kleine stationnetje van Ommen zich met koffers en pakken, met labels voor: Madras, Boedapest, voor Leeuwarden, Upsala, Weenen, Madrid.

En komen de onvermijdelijke bezwaren - los: of dit nu niet eigenlijk een kamp was geweest uitsluitend voor de upper ten? Waarom het „volk" hier niet komen kon? En of K. nu wel werkelijk de ^^Vereldleeraar zou zijn? Wie gaf de bewijzen?? ...

En jong Brusselsch meisje verzekerde intusschen, „dat er thuis wel weer veel moeilijkheden zouden wachten. Mais maintenant que nous avons la Force il n'y aura plus rien pour nous ennuyer...."

Sluiten