Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

JE PLEURE...

(d'après Willem Kloos. *)

Hommage è Willem Kloos.

Je pleure les fleurs dans le bonton brisées, flétries avant 1'aurore de leur jeunesse. Je pleure sur 1'amour jamais éclos et sur mon coeur dénié en sa tendresse.

Tu vins, je sus — tu t'en alias, chérie... A peine je t'ai vue: muet de cette lueur... Encore une fois j'me trouve immobile et seul dans cette nuit de mon douleur.

Tout comme un petit oiseau une nuit tranquille s'éveille tout d'un coup devant le ciel qui brille et croit que c'est ie Jour, et leve la tête... . chantant,

hélas, avant qu'il a ouvert les yeux encore rêvants c'est de nouveau la Nuit, c'est de nouveau la crainte. Et par les bois dormants ne va qu'une douce plainte.

La Haye, Nov. '27.

*) Zonder blijkbare aanleiding begon dit heerlijke gedicht van Kloos plotseling, in de Fransche taal!, in mij te zingen. Het is mij niet bekend of er reeds een andere Fransche vertaling van werd gepubliceerd...

Toen het werk voltooid was kon ik intusschen niet nalaten er de volgende „origineele" strophe, als (ietwat onvriendelijk!) commentaar, aan toe te voegen. Dit vooral naar aanleiding van de zinlooze publicatie der 1001 „Minnebrieven" (vijfentwintig jaar geleden tusschen Willem Kloos en Jeanne Reyneke van Stuwe gewisseld; uitgave Leopold!). Om nu maar niet eens te spreken van de honderd-en-zooveel „diepst-innige binnen-gedachten", die Kloos maandelijks aaneen blijft lijmen, of van de horriebele inhoud en de bloedelooze redactie van de huidige „Nieuwe Gids" — die geen mensch, in waarheid, meer onderstaat te lezen, dan wel om er eens „lekker" van te griezelen en te kok-

Sluiten