Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar de oorlog brak uit, en onder de eersten, die sneuvelden was Boccioni.

Theorieën en twisten werden in slaap gesust, al wat gisteren nog vijandig was, werd vereenigd in dezelfde groeve, alle klassen, gedachten en verlangens richtten zich op een doel.

Na vier lange jaren vanstrijd (1915—'18), jaren, waarin de menschen werden verspreid, maar de gedachten zich vereenigden, voelden de teruggekeerde soldaten zich meer dan ooit verloren in het leven van eiken dag. Daarbij kwam, dat zij door den heerschenden chaos, den hernieuwden burgeroorlog, de uitbundige vrijheid, werden afgeleid van hun werk. De roep van de futuristen bleef daarom bijna zonder weerklank.

Van de oude garde gaven slechts enkelen er aan gehoor, ook eenige jongeren volgden, voor wie het gemakkelijk was, op den zoo moeizaam gebaanden weg voort te gaan.

Campigli, Carra, Conti, Funi, Severini, Soffici, namen, die een mooien klank hebben in de Italiaansche schilderswereld, hadden zich afgezonderd, omdat het futuristisch ideaal niet meer bevredigde. Er was iets bestendigers, iets expressievers noodig, (nooit zou het expressionisme kunnen aarden in Italië), en zoo ontstond de groep der „Valori Plastici", die door de „Primaverüe Fiorentina", in 1922, voor het eerst werkelijk contact kreeg met het publiek.

Maar de tijd doofde iedere belangstelling, zoodat de kunstenaars ontmoedigd uiteen gingen. Meer succes had de poging, die gewaagd werd door

13

Sluiten