Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

STRAF, STRAFSÖORTEN EN MATE VAN STRAF

217

ervaring om te kunnen beoordeelen, of een langdurige afzonderlijke opsluiting op de wijze als in Nederland als straf mogelijk is; daarom was men van oordeel, dat zoolang de vereischte ervaring ontbrak en de gevolgen der nieuwe instelling niet waren te overzien, invoering van het systeem der afzonderlijke opsluiting uit een psychisch en hygiënisch oogpunt niet wel verdedigbaar was.x)

Ernstige pogingen worden den laatsten tijd hier te lande gedaan betere toestanden te scheppen op het gebied van het gevangeniswezen, met toepassing van de nieuwere denkbeelden die in andere landen ingang hebben gevonden.

Hervorming van het Indische gevangeniswezen met zijn ongeveer 350 gevangenissen (waarvan verscheidene met een gemiddelde van duizend gevangenen) is echter een ontzaggelijke arbeid. Daartoe is noodig behalve de beschikking over een behoorlijk gesalarieerd gevangenispersoneel, de onderscheiding der strafinrichtingen in Huizen van Bewaring en Strafgevangenissen, alsmede invoering van het systeem van nachtelyke afzondering.

De Indische Regeering heeft deze beginselen voor de op te richten gestichten aanvaard (jeugdgevangenis te Tanah-Tinggi, strafgevangenis te Pamekasan en de groote centrale gevangenis, die nabij Bandoeng zal worden gebouwd). Begrijpelijk is echter, dat een doorvoering van het nieuwe stelsel, dat mee zou brengen den bouw van een 50.000 eenpersoonscellen, een werk, dat tientallen millioenen guldens zal kosten, slechts zeer geleidelijk zal kunnen vorderen.

In verband met de niet-overneming der in Nederland voorgeschreven afzonderlijke opsluiting werd de gevangenisstraf gedurende de eerste vijf jaren feitelijk aanmerkelijk verlicht, om welke reden men dan ook alle strafmaxima beneden de 9 jaren

!) Een niet te ontkennen feit is, dat de in Indië levende Europeanen, maar in veel sterkere mate nog de Inlanders, behoefte hebben aan ruime lokaliteit en veel frissche lucht; de laatsten, voor het meerendeel in bamboe woningen levende, verkeeren nagenoeg den ganschen dag in de buitenlucht. Een eenigszins langdurige celstraf zou, vreest men, voor den Inlander met den dood gelijkstaan.

De toepassing van de celstraf, zooals die door de ontwerpers van het W. v. Str. voor Europeanen v. 1898 was voorgesteld (bg elke cel stelde men zich voor te voegen een kleine voorgalerij en een daaraan verbonden ommuurde open ruimte), ook voor Inlanders zou wegens den aanbouw van de voor dit stelsel vereischte gevangenissen enorme kosten meebrengen, welk geld, indien de Inlander achteraf zou blijken niet tegen afzonderlijke opsluiting bestand t e zijn, volkomen nutteloos zou zgn besteed. Gesch. W. v. Str. blzz. 50 — 51.

Sluiten