Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

248

STRAF, STRAFSÖORTEN EN MATE VAN STRAF

ten vaststellen dan voor Europeanen, is dit voorschrift komen te vervallen.

Openbaarmaking der rechterlijk uitspraak kan thans door den rechter alleen worden gelast in de brj dit wetboek of andere algemeene verordeningen bepaalde gevallen. Vbn. de artt. 128, 361, 377 en 395. De Wet laat den rechter geheel vrij dit bevel al dan niet te geven en ook in het bepalen van de wijze der openbare bekendmaking. De gebruikelijke wirjze is echter plaatsing van het extract der uitspraak in een dagblad. In het vonnis moet door den rechter mede worden opgenomen, dat de kosten der openbaarmaking door den veroordeelde moeten worden betaald.

§ 44. Straftoemeting

Rust op den wetgever, die in zijn strafwet bepaalt, welke gedragingen een delict vormen, de taak van strafbedreiging, den rechter behoort de taak der straftoemeting, d.w.z. de rechter heeft voor ieder delict in concreto een qualitatief en quantitatief bepaalde straf op te leggen, daarbij' rekening houdende met de zwaarte van het misdrijf en de persoon van den dader.1)

..). 0"s, "te18!1 van straftoemeting is dus, dat bij schuldigverklaring tegelijkertijd de duur der straf gefixeerd wordt. Steeds meer wint de meening echter veld, dat onze methode van straftoemeting in den strijd legen misdaad en recidive tekort schiet en de maatschappij speciaal tegen gevaarlijke en gewoontemisdadigers onvoldoende beveiligt. Juist met het ooe daarop wordt bepleit den duur van de straf niet van te voren vast te stellen, maar die afhankelijk te stellen van de mogelijkheden van reciasseering en maatschappelijke beveiliging. Dat is het systeem van het onbepaalde strafvonnis (indeler minate sentence), hetwelk het eerst in 1877 toepassing vond m de Reformatory te Elmira in den staat New-York, doch thans m de meeste der Vereenigde Staten toegepast wordt. Dit stelsel is zn het ook m gematigder vorm, in het strafstelsel van vele landen van Europa doorgedrongen: de duur der straf is onbepaald, doch mag een zeker maximum met te bovengaan, terwijl ook alleen bepaalde groepen van misdadigers eraan onderworpen worden.

In Nederland is het principe van het onbepaalde vonnis ook reeds in de wetgeving doorgedrongen, ten eerste in de Kinderwetten-1901 (de terbeschikkingstelling van de Regeering) en verder ook in de psychopathenwetia<io, welXe intusschen alleen nog maar op papier bestaat.

Sluiten