Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

258

STRAF, STRAFSÖORTEN EN MATE VAN STRAF

B. DEFINITIE VAN SAMENLOOP EN VORMEN

Er bestaat samenloop van strafbare feiten (concursius), wanneer dezelfde persoon schuldig is aan meer dan één strafbaar feit, terwijl er tusschen die meerdere strafbare feiten geen veroordeelend vonnis ligt ter zake van een of meer dier feiten. In het laatste geval toch hebben we geen samenloop maar herhaling.

iWe moeten hierbij nu vooral allereerst onderscheiden, of de dader slechts één materieele handeling heeft verricht of meerdere handelingen.

I De dader heeft slechts één handeling verricht. Hierbij dienen we weer verschillende gevallen uit elkaar te houden:

a) De dader kan, één handeling plegende, meer dan één wettelijke strafbepaling hebben overtreden, zoodat meerdere strafbare feiten gepleegd zijn. Bijv. iemand pleegt op den openbaren weg het misdrijf van verkrachting; deze ééne handeling valt onder de delictsomschrijving van art. 281 (openbare schennis der eerbaarheid) en onder art. 285 (verkrachting). Iemand houdt een opruiende toespraak in het openbaar en beleedigt daarbij tevens den Koning (artt. 160 en 134).

b) De dader kan, één handeling verrichtende, meerdere door de wet strafbaar gestelde gevolgen hebben veroorzaakt, gevolgen welke öf gelijksoortig öf ongelijksoortig kunnen zijn, bijv. iemand doodt met één en hetzelfde schot twee personen of wel hij doodt den een en verwondt den ander.

Dit zijn de gevallen van eendaadschen samenloop, concursus idealis. (art. 63.)1)

II De dader heeft meerdere materieele handelingen ver-

s) Vele rechtsgeleerden zijn met betrekking tot den ideëelen samenloop (I b) een andere opvatting toegedaan. Ze verwerpen dit begrip geheel, op grond dat ééne handeling ook slechts kan voeren tot één strafbaar feit; ze spreken in alle sub I bedoelde gevallen van „samenloop van strafbepalingen". Daartegenover staat de o. a. door v. Hamel (blz. 516) verdedigde meening, dat waar er meerdere gevolgen aanwezig zijn, ook meerdere handelingen gepleegd zijn, omdat de handeling slechts aan haar gevolg haar rechtskundige beteekenis ontleent. Simons (I blz. 394) acht beide meeningen onjuist en is van oordeel, dat er zich niets tegen verzet bij den ideëelen samenloop ook bij de erkenning van het bestaan van meerdere strafbare feiten, toch slechts ééne handeling aan te nemen, waaruit ze voortvloeien.

Sluiten