Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DER WETENSCHAP

57

Decade na decade begaven zich steeds grootere scharen uitgewekenen naar Italië en onder deze was een der voornaamste Johannes Bessarion (1403— 1472); hij was kardinaal geworden, omdat hij de zaak der Latijnsche Kerk op het concilie van Florence krachtig verdedigd had. Nog is te vermelden Theodorus Gaza (1398—1478) 5 deze onderwees te Ferrara Grieksch, vertaalde een massa Grieksche schrijvers, o. w. Aristoteles, en vervaardigde tevens een Grieksche grammatica, die uitgebreider was dan die van Chrysoloras.

Hierop volgde den 29en Mei 1453 de val van Constantinopel; thans begint niet, zooals men dikwijls ten onrechte beweert, de Grieksche wedergeboorte in Italië, maar men kan dezen tijd eerder als de laatste schakel van den keten van gebeurtenissen beschouwen, die aanleiding gegeven hebben tot de trapsgewijze overplanting van de Grieksche cultuur naar den Westerschen bodem. Italië werd thans, om met Carducci te spreken, de eenige erfgenaam en bewaker van de antieke beschaving.

In de Helleensche beweging, die zich thans verder verbreidt, zijn twee mannen met eere te vermelden en wel Johannes Argyropoulos (1416—1486), de voogd van Pietro en Lorenzo de' Medici, die eveneens Politianus en Reuchlin onder zijn pupillen rekende, en Demetrius Chalcondylas uit Athene (1428—1511); zij gaven in Perugia, Florence en Milaan onderricht!

Verschillende omstandigheden werkten er dus toe mede, de snelle verspreiding van de invloeden, waarvoor door Petrarca en Boccaccio de grondslag gelegd

Sluiten