Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

192

DE RENAISSANCE

//. De paedagogische idealen van de Humanisten en de Godsdiensthervormers

In de ontwikkeling der opvoeding, gedurende de Renaissance in Italië, overheerschte natuurlijk het humanistische ideaal. Het is inderdaad waar., dat het verlangen naar veelzijdigheid en de eisch van zelfontwikkeling, welke de bijzondere kenmerken van dezen tijd waren, theoretische evenals practische onderwijsmannen er toe aandreven, zooveel mogelijk onderwerpen in het systeem van studie onder te brengen, en dat de groote voorstanders van den nieuwen geest even begeerig waren naar Christelijk onderwijs als naar de klassieke beschaving. Meer en meer werden zij echter van die klassieke beschaving afhankelijk.

„Zonder literatuur", schreef Aeneas Sylvius Piccolomini (later Paus Pius II) aan zijn neef, „weet ik niet, wat gij anders zijn kunt, dan een ezel op twee beenen. Niemand, noch een edelman, noch een koning of generaal, is iets waard, indien hij niet met de literatuur op de hoogte is".

Dit was de voornaamste gedachte der latere Italiaansche paedagogen. Literatuur, en dit beteekende natuurlijk de Grieksche en Latijnsche, werd evenzeer als het eenige groote werktuig voor den opbouw van het karakter, als voor oefening van den smaak noodig geacht.

De Italiaansche humanistische opvoeding kan men in verschillende verhandelingen bestudeeren, zooals bijvoorbeeld in die van Aeneas Sylvius en Maffeo Vegeo. Indien wij echter een begrip van deze

Sluiten