Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

230

DE RENAISSANCE

keurigheid in teekenen (klaarblijkelijk wist hij niet veel van anatomie af); noch door zijn kennis van constructie, of zijn ideale schoonheid. Wij schatten het hoog om de waarheid en levendigheid.

Voor zijn tijdgenooten en onmiddellijke opvolgers schijnt zijn voornaamste verdienste deze te zijn geweest, dat hij aan de personen en groepen een gelijkenis met het leven gaf. „Zijn figuren", schrijft een van de Florentijnsche kroniekschrijvers, „vertoonen in zoo rijke mate de lijnen der natuur, dat zij schijnen te ademen en te leven ; hun houding en gebaren zijn zoo karakteristiek, dat men kan gelooven, dat zij weenen, blijde zijn of zich anders uiten, alleen voor het genoegen van de toeschouwers en om het genie en de hand van den kunstenaar te roemen."

Bijzonder teekenend is zijn smaak voor humor, zijn voorliefde voor realistische detailleering, de vrijmoedigheid, waarmede hij eenvoudige gebeurtenissen met zijn godsdienstige onderwerpen mengt.

Op een van zijn altaarstukken b.v. beeldt hij het Christuskind af, terwijl het op zijn duim zuigt; in zijn fresco's, die de geschiedenis van den Heiligen Franciscus behandelen, zijn kinderen afgebeeld, die staan te wachten, om steenen naar den Heilige te werpen, en een monnik, die in een boom klimt, om een goed uitzicht op de processie te hebben. Hij is er dol op, waar hij maar kan, honden, ezels en ossen (dikwijls met een bewonderenswaardig gevoel voor karakter weergegeven) af te beelden. Dit werk kan men op verscheidene plaatsen bestudeeren, doch het zal voldoende zijn op de acht fresco's, zoo juist vermeld,

Sluiten