Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IN DE KUNST

231

I te wijzen, die hij (natuurhjk met behulp van leerI lingen) in de bovenste kerk van den Heiligen FranI ciscus te Assisi aanbracht. Hier in het bijzonder I kunnen wij zijn gezond-realistischen geest opmerken. I Een man van een scherpzinnig, gezond verstand, verI toont hij in zijn compositie geen trek van mystiek I of vroomheid, die in vervoering komt, en zijn per-

cnrvnliilrf» ci/mna+riip nrïpf hpt flsrptisrh iHpaal prpnro-

dikt door den stichter van de Orde der Minrebroeders, was zoo gering, dat hij zelfs een canzone tegen vrijwillige armoede en de huichelarij van velen, die het leven van geestelijke leidden, schreef. Toen hij de legende van den Heiligen Franciscus schilderde — en bij de uitvoering hiervan had hij het voordeel van een nieuw onderwerp en een betrekkelijk vrije hand bij de uitvoering — begon hij eenvoudig de dramatische elementen in diens geschiedenis te realiseeren en weer te geven, en hij maakte zijn schilderstuk tot voertuig van het verhaal en de karakteristiek.

Dat het hem gelukte, en dat was in dien tijd en onder die omstandigheden dikwijls merkwaardig, dit onderwerp te voltooien, doet Giotto op onze aandacht aanspraak maken. Het is te betreuren, dat zijn volgelingen, de Giotteschi, den natuurlijken weg voor dien der navolging verheten en door hun trouw aan zijn leiderschap den geest van zijn onderwijs verloochenden. In een verhandeling over schilderkunst, die interessant is als het eerste moderne boek van deze soort, vinden wij toch vermeld, dat een van hen, Cennino Cennini (1360—1420), zijn leerlingen aanraadt, iederen dag iets naar de natuur te teekenen.

Sluiten