Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

266

DE RENAISSANCE

ten opzichte van zijn motief, een directe ontwikkeling te noemen van het „Laatste Oordeel" in den Campo Santo te Pisa. Terwijl dit laatste echter met de godsdienstige gevoelens van den tijd doordrenkt was, is het moeilijk in Michelangelo's werk een kenmerk van eenig speciaal Christelijk gevoel te ontdekken.

Welk spoor van zulk gevoel, mogen wij vragen, kunnen wij ergens vinden in de gebaren en gezichten van deze „verbitterde reuzen, deels overwinnend, deels overwonnen, allen naakt en gespierd als athleten" ; in dezen „Wrekenden Christus met zijn Hercuhschen hchaamsbouw", in deze „verschrikte Heilige Maagd, die naast haar Zoon neerhurkt?" *)

In deze gewaagde, oorspronkelijke weergave van een traditioneel onderwerp is de laatste schakel, die de kunst met de Christehjke traditie verbond, verbroken. Als een titaansch werk is deze „Dies Irae" waarschijnhjk het grootste in zijn soort. Maar het is •eenvoudig een groot schilderij. Het zou ongerijmd zijn, dit als een Christehjke wedergave van een Christelijk onderwerp te beschouwen.

Michelangelo kwam noch uit een bepaalde school, noch stichtte hij er een. Zijn onafhankehjkheid en origmaliteit hield hem geïsoleerd. Rafaël aan den anderen kant, ging zoo op in de kunst en deed zoo'n invloed van zich uitgaan, dat hij het kort begrip en de samenvatting werd van alles, wat het meest karakteristieke is in de kunst van dien tijd. De heveUng van het Pausdom, is hij voornamelijk de schilder

—ï) Reinach, Apollo, 8e dr., blz. 203.

Sluiten