Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IN DE LITERATUUR

289

het altaar was en de priesters, die de mis bedienden, de eerste acteurs. De uitbreiding van deze liturgische spelen werd natuurlijkerwijze gevolgd door de afscheiding van den eigenlijken kerkehjken dienst en door hun verwijdering uit de Kerk; ten slotte ontwikkelde zich daaruit, een groot religieus drama, waarvan de onderwerpen uit het Oude en Nieuwe Testament en de levens der heiligen genomen waren, en welks voornaamste doel was, het ongeletterde volk in de waarheden van zijn godsdienst op te voeden. Als middel tot een concrete en levendige voorstelling der heilige dingen, staat de groei van dit godsdienstig drama op één hjn met de ontwikkeling van de religieuse schilderkunst, de beschilderde ramen en andere hulpmiddelen van het geloof. Het vervangen van het Latijn, oorspronkelijk gebruikt, door de eigen taal, en de wisseling van de priesters met leeken-acteurs (dit ging echter zeer langzaam), zijn een aanwijzing van de uitbreiding van den wereldlijken invloed op een gebied, dat geheel en al kerkelijk was.

Verscheidene andere invloeden waren echter ondertüsschen aan het werk, om de breuk tusschen de Kerk en het drama nog te vergrooten. Merkwaardig is de neiging van het godsdienstig spel, zijn dogmatisch karakter door uitbreiding van het zuiver dramatische element te ontwijken.

Hoewel zij bleven binnen de grenzen van de voorgeschreven onderwerpen, begonnen de oude tooneelschrijvers en acteurs de menschelijke mogelijkheden te voelen van dat, wat zij onder handen hadden en instinctief zochten zij een weg naar het echte drama.

De Renaissance 19

Sluiten