Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

314

DE RENAISSANCE

karakter in wezen klassiek. In Engeland wees het romantische drama, zooals het bij Shakespeare zijn hoogtepunt bereikte, academisch gezag van de hand en ontwikkelde zich vrij, in overeenstemming met zijn eigen aard en behoeften.

Een van de belangrijkste zaken, welke de klassieken aan den vorm der dichtkunst schonken, moet niettemin hier genoemd worden, hoewel ook hier Italië zijn tusschenkomst verleende: ik bedoel het rijmlooze vers. Italiaansche dichters hadden, bij hun pogingen de klassieke metra aan hun eigen taal aan te passen, onder andere de elflettergrepige verzen uitgedacht, zij noemden deze verst scioüi, of ongebonden regels. De Earl of Surrey bracht de maat in de Engelsche dichtkunst over in zijn vertaling van de twee boeken der „Aeneis" (± 1535); door het weglaten van de laatste zwakke eindlettergreep, die door de gesteldheid van het Italiaansch onvennijdekjk was, maakte hij van de elflettergrepige verzen in het Engelsen tienlettergrepige. Men maakte van deze invoering bij de niet-dramatische poëzie weinig gebruik, totdat zij door Milton werd overgenomen, en deze de mogelijkheid daarvan aantoonde in zijn „Paradise Lost".

Bij het eindigen van dit hoofdstuk zal het met ondienstig zijn de aandacht op twee belangrijke punten te vestigen. In de eerste plaats is het duidelijk geworden dat, hoewel het humanisme direct en indirect er zeer toe medewerkte, den geest en den loop der Hteratuur te veranderen, men haar voornaamsten invloed in de ontwikkeling der techniek moet zoeken.

Sluiten